Новая Зямля: Куканія

(Хоць бы траплялiся сярод валянтэраy рамантыкi i пасiянарыi, этнакасмолягi, фiлёзафы Нябытнасьцi, дыяхранiчныя мовазнаyцы, пiсьменьнiкi-кранiстыя, ксэнабiёлягi, этнографы Даyнажыyнае эры, нават дастасоyныя дэтэрмiнiстыя).

Бальшыню ж, як i y папярэднiя разы, складалi размаiтыя дысыдэнты, вечныя мармылi, прымiтывiстыя з сэкты Простых рэчаy, злачынцы i манiякi, прагiсторыкi-рэваншыстыя, вайдэлёты Касьмiчнага зьнiчу, палеарэканструктары, уцекачы i выгнанцы, шматлiкiя чальцы мiзантрапiчных асацыяцыяy, экацэнтрыстыя Добрага ладу, блазны i вар’яты, акультныя нэапаганцы, рызыканты, кансьпiратолягi, ашуканцы, пасьлядоyнiкi Яшчара i Вялёны i многiя-многiя iншыя.

Зь ненадрукаваных нарысаy Дэзыдэрыюша Клiшэвiча, нябёснага мудрагеля

Стары Дымша падштурхнуy Юргеля y сьпiну, прымусiyшы адвесьцi пагляд ад Выгоднага Котлiшча. Двухпавярховы будынак складаyся з трох знаёмых флiгеляy: грыдня для пакаёвай прыслугi, кнiжнiца з чытальняю пад вежай i жылы дом. Флiгелi налiлiся выгаралаю баграю y прамянёх Аксамiтнае Лiлеi.

Вiтаyчане вялi iх углыб парку, у бок Вяльлi. Не дайшоyшы да стайнi, спынiлiся. Пад разгалiстым старазямельскiм дубам, дзе на yсё горла сьпявалi гжагжулкi, за жываплотам хавалася сярэднiх памераy аэрабарлiна. Яна была добра наладаваная харчамi, у якiх Юргель безь зьдзiyленьня пазнаy панскiя прыпасы з каморы. Там месьцiлiся ня толькi ласункi прыемнае аптэчкi, але i крупы, мука, кiyбасы, сыры, iншае едзiва. Акром таго, ён угледзеy багата пуздэркаy з тэрыякам, якi варыла Касюта i лекавала iм цi ня yсе мажлiвыя хваробы.

Тамсама ляжала i цела Грынькi.

«Добра yсё ж, што Касюта сьпiць i ня бачыць, што тут адбываецца».

– Як думаеш, Юргелю, – нязмушана спытаyся Стары Дымша, – што скажа пан Анцута, калi даведаецца, як ягоныя лёкаi з ахмiстрыняй абчысьцiлi маёнтак i зьбеглi? Пэyна ж, не парадуецца. Але, вiдаць, пахвалiць мяне за пiльнасьць, бо каб я – стары верны служка – ня спудзiy вас учас, нарабiлi б большае шкоды.

«Не такi ты стары i верны, – прызадумаyся Юргель, – аджа y Выгодным Котлiшчы зьявiyся пазьней за мяне, усяго з год таму. Іду y заклад, ня першы маёнтак вы абабралi падобным парадкам».

– Мяркую, цяпер гэта найменшая зь ягоных праблемаy, – па-фiлязофску зацемiy Барада.

– Твая праyда, Прокша.

– Без iмёнаy тут, – спахмурнеy Прокша-Барада. – Сам не заyважыш, як аднойчы скажаш больш, чым трэба, там, дзе ня трэба.