Естай – Қорлан

Жүр менің əзір ауға баспай құсым,

Талаптың тəуекелін тастаймысың?!

Бір ауыл жүлдесіне ырза емеспін,

Үш жүздің жеңіп алмай бас бəйгісін!» –

Деп Естай оймен қайтты ауылына,

Бұққандай талабынан дауыл ыға,

Піспейді күні жетпей бақта жеміс,

Көктемнің шөлі қанбай жауынына.

Той үстінде

Дуылдап Маралдының атырабы,

Бір қыздың тойы болып жатыр əлі.

Таянған таяғына сырт буын да,

Ұйықтамай, таңды көзбен атырады.

Маралды – қара жолдан жырақ мекен,

Сірə да бүгінгідей дулап па екен?!

Ұзатқан жалғыз қызын желпінді бай,

«Кемсітіп кетпесін, – деп, – сынап бөтен».

Мүшеден дəмесіз де, дəмелі де,

Осында ой елі де, тау елі де:

Сүйіндік, Апай-бөрі, Қозған-қақсал,

Қыпшақ пен Бұқа күбір, Сəмегі де…

Осында обаған көз обыры да,

Осында жегін өгіз момыны да,

Осында бір тойынып кетейін деп,

Келіпті кедей-кепшік шоғыры да…

Аталы аруақты туысынан,

Шығармай Ертіс бойын уысынан,

Бұла өскен жастайынан Қауан төре

Сөзі ірі, жүрісі паң, күлісі пақ.

Ұстаған ислам туын жастан қолға,

Түрікте – төрт жыл оқып Стамболда,

Бітірген Аясопы дəрреəлфунун,

Дəмолла, қазақша айтсақ асқан молла.

Ұмтылған омыраулап төс пен өрге,

Ешкімге бойы үйренген дес бермеуге

Ішінен жымыңдайды: «қалған қазақ,

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».