АСРОРНОМА

170 Бу нурни олдилар неча паёмбар,

Неча бошларга қўнди мисли гавҳар.

Кечиб манзил, яна кетди йироқ ул,

Чу бўлди пухтадан ҳам пухтароқ ул.

Етиб охирга ул пардохта

келди,

Бир оз кеч келди, лекин пухта келди.

Ваҳийдин айри эрди гарчи қирқ йил,

Ваҳий келтирди охир унга Жибрил.

Малоик пешвоси етди унга,

Натижа не эмиш, арз этди унга.

175 Нидо чекди унинг бошида бир тур,

Деди: меҳтар, тилингни сўзга келтур.

Мунаввар ул дилинг дарйёи дин қил,

Макони амри Раббул оламин қил.

Чу ғайб мусиқасин сенсан сипоси

,

Шу тўққиз парданинг пардашуноси.

Ўзинг соҳиби асрорсен баралла,

Худойинг номи бирлан бошла иқра

.

Бошингда доимо ою қуёш туй,

Тўнингни ечгил энди, бошқа тўн кий.

180 Ўзинг шоҳсен, ҳама офоқ хайлинг,

Ўзинг аслу шу олам сен туфайлинг.

Чақиргил Ҳаққа, халқнинг раҳбари бўл,

Паноҳдир сенга, Ҳақ пайғамбари бўл…

Ваҳий деб унга Ҳақ пайғом юборди,

Ки охир жумла Қуръон бўлди ёди.

Тилидин учди даъватлар жаранги,

Шариат янги, ислом бўлди янги.

Жаҳонийларга дурри маъни тақди,

Ва ҳар бир сўзнинг ул мағзини чақди.

185 Йўқолди неча бир бидъат ўшандин,

Ёришди гавҳари давлат ўшандин.

Етишди нуридин чун талъату тоб,

Дурахшон бўлди кўкда ою офтоб.

У келди кокили мушкинни ёза,

Бошига қўндириб тожи мурассаъ.

Ки сочи атри осмонларга етди,

Юзи нури бутун оламни тутди.