АСРОРНОМА

Кўзи тўймас эди, чун термулиб зор,

Тикиб кўз, дил била айларди дийдор.

Чу даргоҳдин у хилватгоҳга кирди,

Баробар нури Раббоний-да инди.

Шу аснода Муҳаммад бўлди бекор,

Муҳаммаддин Муҳаммад бўлди безор.

320 Чу Ҳақ кўрдики, ул ургай пару бол,

Неча дилдорлик айлаб, сўрди аҳвол.

Бир оз ҳушга келиб, ул боқди тикка,

Тили келди салом бирлан аликка.

Нидо етди анга: кечгил ўзингдин,

Баён эт бизга ул айтар сўзингдин.

Баён эт орзуйинг бизга, не эрди?

Не боис тарки ҳуш этдинг, не бўлди?

Ёқиб бутларни, этдинг шиддатингни,

Шафоат айла энди умматингни.

325 Етимлик бўйла эрмиш, не ажабдир,

Ки халқи икки оламга шафеъ ул.

Фақирлик бўйла бўлгайдир давоман,

Олур чун аршу фаршни ул тамоман.

Етимдирсен ва ё дарвеш, қаландар,

Ўзингсен бизга энг аълову афзал.

Не бок эрмиш, фақирлик фахр эмишдир,

Фақирликни киши фахрим, демишдир.

Сен, эй дур, гар етимдирсен, не ғамдир,

Ки дурнинг яхшиси дуррул ятимдир…

330 Ўзига келди охир, топди комин,

Эшитди жон ила Ҳақнинг саломин.

Ва оҳ чекди ҳамон, ул оҳи дарди

Р?Р±РѕРґРё солиҳиннинг Р·РѕСЂРё СЌСЂРґРё.

Карамни кўрки, чун этди қадаҳ нўш,

Чу этмай халқи мискинни фаромуш.

Нидо келдики, эй маъсуми мутлақ,

Сўрашга ҳақлисен, сўр, етказур Ҳақ.

Не истарсен, сўра, бергаймиз албат,

Ки сендин илтижо, биздин ижобат.