Келін

Бір қуаныш, бір қорқыныш бойды алып,

Қала-тұғын кейде оңаша ойланып.

Күн-күн сайын үдей өсіп молайған

Арылғысы келе-тұғын сол ойдан.

Кейде алуға қызығатын ана атын, –

Мұндай сезім өзіне де жаңа тым.

Бірақ шалдар «қызым» десе – нұрланып,

«Келін» десе – қоңырайып қалатын.

2

Солқ етті жер бір түні…

Түтін жұтты көкжиектің құлқыны.

Сол бір сəтте жинай алмай түрды аспан

Миығында қалып қойған күлкіні.

Күлкі-дағы – күннен қалған бір белгі, –

Күн соңында қызыл шапақ тұрды енді…

Соғыс деген жалғыз ауыз сөз ғана

Сұп-суық бір шеңгелімен бүрді елді.

Бірінші рет жиырылды ақ маңдай,

Бірінші рет елегізді ел, батқанда Ай,

Жер тозаңы кетті бірден жайылып,

бүкіл дүние келі түйіп жатқандай.

Зірк еткізіп тепті жүрек кеудені,

ышқынған жан бірінші рет «Мен!» деді.

Жас келіннің жайнап тұрған жүзіне

күлкі-дағы бірінші рет келмеді.

Ойларынан ажырады ол жай күнгі,

бірінші рет мойындады қайғыңды.

Бірінші рет сүйіп еді бір жігіт,

одан-дағы бірінші рет айырылды.

Тұңғыш шыққан гүл секілді ырғала –

тұңғыш рет жарық көрді бір бала.

сол күн бұған сезім берді жаңа тым,

сол күн бұған алып берді ана атын.

Тез арықтап семіз өмір, тойлы өмір

Қайта киді сыймай қалған көйлегін.

3

Бұл үй сонда – көп үйлердің бірі еді,

бірі от жақса – күл алатын біреуі.

Қашан көрсең – қыстырулы тұратын

белдеуінде құрығы мен күрегі.