Келін

Сұлтан атай əңгіме етсе нені ұйып,

Ұлпа шешей тыңдай-тұғын кемиіп.

Айдар деген жалғыз ұлы бар еді,

Жігіт еді ол да өзінше əдемі:

Қошқар тұмсық, қысқа мойын, кең кеуде,

бел жұп-жұмыр, сала құлаш белбеу де!

Қақпақ жауырын, шалқақ біткен басы да,

тек маңдайы жараспайтын жасына.

Құдықшы еді колхозда ол сол жылы

Ғажап еді күштілігі, молдығы.

Құдық қазса қарайтын жұрт қызығып

Топырағы ұшады деп тізіліп.

Сөзге, сөзге шорқақ дейтін кейде ол,

бірақ кезін көрмепті ешкім сөйлеген.

Бұл семья – төрт-ақ адам делінді,

қоссақ егер жаңа түскен келінді.

Р?Й™, бұлар төртеу еді, төртеуі

секілді еді төрт керемет ертегі.

Сұлтан атай ерттей қалса сары атын,

Ұлпа шешей айыл алып баратын.

Келін үйден көпшік алып шығатын,

Сүйтіп, бəрі бір ат ерттеп тұратын.

Бір түбірлі бəйтеректей саялы –

Бəрі қосып бір көлеңке жаяды.

Дастарқанның төрт бұрышы – төртеуі,

Бұларға өмір бесеу болуды аяды.

Айдар кетті… келіп еді бір адам,

Ол да мұнда келе-сала жылаған.

Сонымен, шал, кемпір, келін… өседі ұл –

Төртеу болды тағы менің есебім.

4

Шағын ғана қоңырқай үй тұр дөңде,

Р?есі емен, бата алмаймын РєС–СЂ деуге.

Жапа-жалғыз томсырайып тұр сол үй,

секілденіп ойы сөнген бір кеуде.

Түнгі ошақта бықсып қана жанады

шала кебу салған тезек жаңағы.

Жалын тілі жалт етсе бір… төңірек

бұрынғыдан көрінер сəл кеңірек.