Хаціна

Ён складваy у свабодны кут пакоя вопратку i yсякiя тканiны, а больш цвёрдыя матэрыялы Алесь выносiy з хаты. Тут жа, ён знайшоy скамечаны белы лiст паперы, на якiм вялiкiмi лiтарамi было напiсана: «Прапаy сабака Джэм», нiжэй было каляровае фота жывёлы i нумар тэлефона гаспадара. Алесь надаy больш увагi гэтай лiстоyкi, ён меркаваy, што yсё, нават такая маленькая рэч, можа сказаць аб шмат чым. Хлопец паклаy лiстоyку на моцны стол. Пасля прадоyжыy прыбiраць у далёкiм пакоi. Пылу было шмат. Алесь раз за разам чхаy, мыyся.

Час хутка хiлiy сонца да гарызонту. Цямнела за вокнамi. Познiм вечарам Алесь разбiраy апошнi ложак. Стомленасць яго не трывожыла. Уцягнутасць у загадкi гэтай хаты была мацней, штурхала не здавацца. Гэта было нейкiм займальным захапленнем, за якiм хлопец не заyважаy, як хутка сыходзiць час, як яму хацелася есцi, адпачываць. І калi ж Алесь прысеy на падлогу, ён заyважыy, што пад адной з тоyстых драyляных ножак ложка, хавалася прадрапаная маленькая метка, якая нагадвала iкс – «х». Алеся нагнала цiкаyнасць, якая падштурхнула яго на пошукi новых сакрэтаy старой хацiны. «Вось ён знак!» – падумаy тады хлопец, адкiнуyшы yсе дэталi ложка блiжэй да yваходных дзвярэй. Прахалодным вечарам, ён заyважыy, што чатыры дошкi лакаванай падлогi маюць крыху iншае адценне. Гэта было прыкметна толькi y тым выпадку, калi доyга глядзець на падлогу. А палiцыя пры ператрусе толькi мiмаходам зiрнула пад ложак, ды i толькi, так i не заyважыyшы адрозненне дошак. Алесь пацягнуyся да прылады, моцна yзяy у далонь чырвоную адвёртку i падкалупнуy дошку з меткай. Усё здавалася, значна прасцей, але дошка з вялiкай стараннасцю паддавалася яму, падымалася yверх, пацягнуyшы за сабой яшчэ дзве шырокiя дошкi, якiя моцна i шчыльна былi прымацаваныя памiж сабой. Другой свабоднай рукой ён лёгка падняy драyляны шчыт. На здзiyленне, уся канструкцыя з палавых дошак была лёгкая, а пад ёй была цемра. Алесь знайшоy падвал, аб якiм нi разу не чуy. Ад гэтай навiны яму стала не па сабе. Халодныя дрыжыкi прабеглiся па целе. Перш ён падумаy аб тым, што, можа, там, у цемры, ляжыць цела яго бацькi. Страх такой думкi яго глыбока трывожыy. Хлопец устаy, павольна кругам пахадзiy па пакоi.

«Можа, мне варта патэлефанаваць шэрыфу? А калi yсё не так страшна, там унiзе, як палохаюць думкi? А магчыма, да гэтага падвалу мяне вёy бацька!?» – разважаy Алесь, не звяртаючы yвагi на пыльныя плямы на беласнежным свiтэру.