Хаціна

Ты, магчыма, яшчэ памятаеш, як бабуля прасiла захоyваць таямнiцы, якiя прамаyлялiся за гэтым сталом…не забывай…»

У гэты час, каля акна праляцела чорная варона, якая, прагаварыyшы сваю песню, злёгку спалохала Алеся. Хлопец трохi продрог, кiнуy свой iмгненны погляд на зацягнутае цёмнае акно, сарваy з яго чорную тканiну i кiнуy на падлогу, упусцiy яркае святло y хату. За шклом слупом стаялi елкi. Нiчога страшнага не было. Тады ж у хаце пыл быy паyсюль. Ён цяпер добра стаy прыкметным y цёплых промнях святла. Алесь крануy старадаyнi стол, сагнуy каленi, сеy i зiрнуy пад яго.

На адной з дошак быy выдрапаны крыжык, знак ужо страцiy сваю свежасць i злёгку губляyся y прыродных малюнках дошкi. Алесь узгадаy той дзень, калi ён з дзедам Мiкалаем будаваy на месцы гэтага крыжыка маленькае таемнае сховiшча.

Алесь адразу ж паспрабаваy адкрыць схованку, у яго не атрымлiвалася, пальцы саслiзгвалi. Тады ён залез цалкам пад стол i y нязручным становiшчы, крывiyшы тварам ад стараннасцi, адарваy кавалак нiжняй частцы дошкi стала.

Адтуль з зняволення, падае жоyты нататнiк памерам з пачак цыгарэт. Выбраyшыся з-пад стала i yзяyшы y рукi знойдзены прадмет, Алесь перш за yсё адкрыy нататнiк з першай старонкi. У iм хлопец убачыy, як бацькаyскiм почыркам распiсаны дэталi першых крокаy даследавання. Прагартаyшы yвесь нататнiк, стала зразумела, што Вiктар спешна yпiсваy словы. Дзе-нiдзе неакуратныя чарнiла не давалi з дакладнасцю разабраць пасыл вучонага-вынаходнiка. Алесь хутка прабегся вачыма па старонках канспекта. Яму здавалася, што yсё тое, што было напiсана яго бацькам, было толькi яго фантазiяй.

«Хiба можа насамрэч такое адбывацца? А што калi…усё праyда! Нездарма ж бацька хаваy свае сакрэты. Тады, дзе ж ён цяпер? Там жа дзе i дзед!? Не, такога не можа быць…я пачынаю трызнiць», – разважаy Алесь.

І yсё ж хлопец не адыходзiy ад той думкi, што бацькоyскi лiст i нататнiк былi звязаныя памiж сабой. Мiж тым ён не меy уяyлення, што рабiць далей з гэтым усiм. Яго педагагiчная адукацыя y галiне замежнай мовы не дазволiла яму разабрацца, што ж казалi yраyненнi або канкрэтныя навуковыя прапановы.

Але адно ён дакладна зразумеy, што тата думаy пра яго не раз…пакiдаючы гэтыя падказкi.

Алесь кiнуy нататнiк у кучу запыленых забытых кнiг, зняy з сябе чорнае палiто, адкрыyшы белы свiтар, i пачаy корпацца y хаце. Ён меy намер знайсцi наступную падказку, указанне, каб хутчэй разабрацца з заблытанымi думкамi. Увесь астатнi дзень, да вечара, хлопец разбiраy бацькаyскiя рэчы.