Хаціна

Чуе маё сэрца, што гэтым усiм не скончыцца…

Бацюк зняy фуражку, вызвалiy сваю амаль лысую галаву i падтрымаy размову:

– Эх, пара табе, хлопец, узяць сябе y рукi i пачаць жыццё па-новаму… Ну, знясеш ты хацiну, а далей што? Ты давай, не з’язджай з глузду. Хоць бы паспрабуй жыць…проста жыць, а не мучаць сябе, забiваць сябе горкiмi yспамiнамi. Павер мне… Я страцiy дачку, ёй было дзесяць…ведаеш, што я зразумеy? Што сваiм горам я не вярну яе, а толькi знервавую яе, калi яна глядзiць на мяне з неба…i сябе.

Якiм бы яна хацела бачыць свайго тату? Дакладна не праклiнаючым жыццё. Некаторыя рэчы мы не y сiлах змянiць або выправiць. Што б ты не рабiy, ты yсё роyна губляеш тое, што табе дорага… Табе толькi застаецца жыць з болем, якую немагчыма заглушыць, яе толькi можна прыглушыць…пакiнуyшы y сэрцы i y памяцi. Працягвай жыць, Алесь… Ты яшчэ малады, яшчэ не раз паспееш зрабiць нешта добрае, – у светлых вачах шэрыфа было прыкметна, якiм ён быy па-сапраyднаму адчувальным чалавекам у душы.

Бацюк замоyк i зiрнуy на фуражку. Затым ён устаy, неабыякава паглядзеy на сумнага Алеся i адышоy да машыны. Цэлы дзень быy разбiты.

Хлопец падняy вочы, паглядзеy наперад скамечаным позiркам на мужчыну y унiформе, якi вяртаy фуражку на галаву. Падымаючы правую руку з галаyным уборам уверх, рукаy злёгку споyз i Алесь заyважыy на yнутраным боку запясцi шэрыфа татуiроyку – невялiкi чорны трохвугольнiк. Затым хлопец адвёy свой погляд на яго машыну. Бацюк загаварыy:

– Ах, яшчэ… Калi yсё ж будзеш бурыць тут усё i не захочаш пакiдаць сабе стол, я б хацеy яго забраць.

Добра? Патэлефануй, калi захочаш пакiнуць мне стол, – усклiкнуy шэрыф, сядаючы y аyтамабiль, спрабуючы разрадзiць непрыемную абстаноyку.

– Э…так! Добра… – адказаy Алесь, а затым устаy, кiyнуy галавой у бок госця i yвайшоy у хату.

Ён зiрнуy на карычневы стол, што стаяy у цёмным куце пад закрытым акном. На стале yсё гэтак жа ляжалi раскiданыя кнiгi, пыл схаваy iх тонкiм шэрым пластом.

– Здаyся яму гэты стол?! – прагаварыy хлопец, апусцiyшы далонi на прадмет, злёгку прагнуyшы спiну. – Стол…сямейны стол… Стол!?

Алесь задумаyся, а затым, скрывiy твар, дастаy з унутранай кiшэнi палiто бацькаyскi лiст. Прабягаючы шырокiмi вачыма па пакамячаным лiсце, Алесь адшукаy тыя самыя радкi, якiя дазволiлi yсумнiцца y яго пакоры.

«…свяшчэнны стол, за якiм мы сабралiся yсёй сям'ёй у апошнi раз…захаваy усе нашы yспамiны пра той дзень.