Хаціна

Перад iм, на лаве, за белым накрытым сталом сядзеy малады рудавалосы юнак, у чыстай белай кашулi, у шырокiх шэрых нагавiцах i y лапцях. З выгляду, гадоy яму было дзесьцi пятнаццаць. На яго далiкатнай шыi свабодна вiсеy чырвона-зялёны бранзалет, якi быy не таyсцей паказальнага пальца хлапчука. Юнец трымаy у руцэ драyляную лыжку i, не заyважаючы Алеся, звонка хлюпаy боршч. За спiной хлапчука было квадратнае акно, якое yпускала y памяшканне мяккае святло. Па краях вiсеy бел-чырвоны цюль. Алесю было вiдаць як за акном у двары стаяy чорны конь, а каля яе маячыy нейкi стары.

Алесь, з хвiлiну, моyчкi стаяy у пакоi. Галава па-ранейшаму налiвалася цяжарам, усё павольна плыло каля яго.

У пабудове пахла свежай драyнiнай, лётала пара маленькiх чорных мух. Было цёпла, утульна i чыста.

Калi ж у пакой увайшла нiзкарослая тоyстая бабулька, сапучы сваiм тонкiм носам, Алесь тут жа заварушыyся, апусцiy правую руку. Затым ён зрабiy крок назад, прыцiснуyся спiной да сцяны i паглядзеy на яе маршчынiсты твар. Пажылая жанчына была прыгожа апранутая: бел-чырвоныя yзоры yпрыгожвалi шэрае yбранне, на галаве была чырвоная хустка.

Яе кароткую старую шыю атачаy такi ж чырвона-зялёны лёгкi бранзалет, што быy на юнаку. Бабулька трымала y руках свежы, толькi што выпечаны хлеб, падносiла яго да стала. У тую ж секунду, яна, краем вока, заyважыла чалавечы цень i iмгненна павярнулася.

– Ой! Ох! – ад спалоху, гучна застагнала старая.

Яна моцна сцiснула пальцамi мяккi жытнi хлеб, прыцiснула яго да сябе.

– Ты хто такi? – з здзiyленым позiркам, хрыплым голасам запыталася пажылая жанчына.

 – Ян? Хто гэта? – звярнулася яна да yнука, якi сядзеy за сталом.

Юнак, з-за гучных стогнаy бабулi, перастаy есцi боршч, устаy з-за стала i пакiваy галавой з боку y бок. Даваy зразумець, што не ведае гэтага хлопца. Алесь выдыхнуy зацiснутае напружанне з грудзей i паспрабаваy разабрацца.

– Даруйце. Я не разумею, як я тут апынуyся. Але прашу вас, без панiкi. Давайце разам разбярэмся. – ветлiва, усмiхаючыся, быццам не верачы yсяму, сказаy Алесь.

 – Дзе я? Што гэта за месца? Я што, без прытомнасцi? Я y коме або проста сплю?

Задаючы пытаннi, Алесь мiжволi размахваy рукамi, далонню дакрануyся да сябе. Пальцы кранулi белую кашулю, якая была надзета на яго. Ён зiрнуy унiз, на iм былi такiя ж нагавiцы i лапцi, як у дзiцяцi за сталом.

– Што гэта yсё значыць!? – забасiy цвёрдым голасам Алесь.

Ён разгублена пачаy круцiць галавой, не разумеючы, што ж яму рабiць далей.