Хаціна

А yнук, як i бабуля, насцярожыyся, ад таго, што адбываецца y пакоi. Ён з трывогай глядзеy на бабульку, i жэстамi рук i пальцаy, нешта спрабаваy растлумачыць ёй. Часта паказваy на Алеся, на яго шыю, а затым на сваю.

«На iм няма кальца!» – з жахам падумала пажылая жанчына i паглядзела y акно.

– Карней! Карней? – гучна, на yвесь голас, захрапела старая.

Яна боязна падбегла да yнука, устала перад iм, закрыла яго сваiм шырокiм целам. Бабуля, не спускаючы вачэй з госця, са страхам зноy пракрычала iмя свайго мужа.

Яна хацела, каб стары хутчэй зайшоy у дом i прагнаy незнаёмага чалавека.

– Не бойцеся! Я зараз сыйду. – сказаy Алесь.

– Прэч! Прэч! Цяпер з-за цябе нас усiх заб'юць. Прэч, пракляты! – накiнулася, працягваючы з нянавiсцю крычаць старая.

Алесь у здзiyленнi, хуткiмi крокамi кiнуyся шукаць выхад. Ён жыва iрвануy у бок, у той пакой, адкуль да яго yвайшла пажылая жанчына. Перайшоyшы мiжпакаёвы парог, Алесь апынуyся y вялiкiм, шырокiм памяшканнi, дзе з-за вялiкай колькасцi доyгiх вокнаy было вельмi шмат сонечнага святла.

Удалечынi, насупраць Алеся, стаялi адны зачыненыя драyляныя дзверы. Нязручна пляскаючы лапцямi, хлопец кiнуyся да iх. Як толькi Алесь працягнуць руку да шэрых дзвярэй, не паспеyшы прыкласцi пальцы да затворкi, як тут жа дзверы пачалi павольна адчыняцца перад iм. Іх адчынiy сiвавалосы пажылы мужчына Карней. Зморшчаная смуглявая скура твару напалову хавалася y сiвых валасах: доyгая барада, густыя вусы, прычоска, якая хавае вушы i лоб. Толькi стомленыя чорныя вочы i шырокi нос дзеда былi адкрытыя. Невысокi мужчына Карней трымаy новыя вiлы y адной руцэ, у другой – саламяны капялюш. Ён адчынiy дзверы з сур'ёзным выглядам, думаючы пра сябе пра бабульку: «Што ж зноy там здарылася…нiяк не суцiшыцца, што ж яна хоча ад мяне?» І калi перад iм устаy Алесь, Карней ад здзiyлення адкрыy шырэй свае маленькiя вочы i сцiснуy вiлы. У панiцы Алесь штурхнуy старога y бок i куляй выскачыy з чужой хаты. Хлопец яшчэ некалькi метраy бег наперад, нязручнымi лапцямi ён драпаy сухую i пазелянелую глебу. А затым павярнуy налева, выбег на пясчаную дарогу, змянiy бег на хуткi крок, працягваy рухацца, азiраючыся назад. Пыл ляцеy з-пад ног. І калi Алеся трохi адпусцiла трывога, ён спынiyся. Пакружыyся, агледзеy усё вакол сябе. З напалоханым поглядам ён стаяy на шырокай раз'езджанай вулiцы, дзе на yскраiнах дарогi рэдкай паласой зелянелi дрэвы. Красавалiся пабудаваныя з свежых бярвенняy хаты. Яны стаялi па баках галоyнай дарогi, цягнулiся далёка наперад.