Хаціна

Смерць ад кулi y iншым свеце, гэта велiзарны i пакутлiвы боль…смерць з пакутамi адкiдвае, адматывае час, на хвiлiну назад, каб можна было пазбегнуць яе y будучынi…па словах вандроyнiка, якога я сустрэy на вайне…на сваiм шляху,…памерцi можна двойчы…памiраючы y трэцi раз, ты гiнеш назаyжды…немагчыма выбраць свет без спецыяльнага прыстасавання,…але я знайшоy яго…не разумею чаму, гэта не…я схаваy яго y…яны iдуць за мной, шукаюць мяне i хочуць забраць…забiць мяне.»

Многiя словы былi злёгку працёртыя, размазаны y момант напiсання свежымi залiшнiмi чарнiлам.

Неакуратны почырк грузiy галаву сваiмi задачамi i не дазваляy нешта разабраць з першага разу.

Неспакойна доyга yглядаyся y бацькоyскi дзённiк Алесь.

Хлопцу цяжка было паверыць ва yсё адразу, у тое, што з iм адбывалася. Але нейкая частка яго верыла y чараyнiцтва i штурхала яго вярнуцца y падвал. Праз больш гадзiны роздумаy, хлопец схiлiy чашу вагаy у адзiн з бакоy.

– Бацька жывы! – жыва вымавiy Алесь сваiм цвёрдым голасам.

 – Ён дзесьцi там…

Да Алеся вярнулася надзея, смеласць i рашучасць. Але голад страyнiка i стомленасць усяго цела, прасiлi адкласцi на потым стараннасць, пошук чалавека. У тую ж гадзiну Алесь сабраyся y горад, каб паесцi i закупiць нейкiя прадукты на будучыню. А таксама купiць сабе новы абутак, памяняць лапцi. Цяпер жа ён меy намер затрымацца тут, у хацiне, прытармазiць запланаваны iм знос хаты. Алесь вырваyся з маркотнасцi сваёй душы i адчуваy, як жыццё паднесла яму новы выклiк.

Ён не баяyся i нават зусiм не думаy пра тое, што таксама можа знiкнуць, як яго бацька.

Пакiнуyшы сваю машыну на платнай паркоyцы горада i вярнуyшыся дадому на таксi, пад поyным чыстым небам, Алесь вырашыy пiсьменна пастроiць свае далейшыя дзеяннi. Ён не хацеy, каб па прыездзе шэрыфа або каго-небудзь яшчэ, хтосьцi даведаyся аб яго прысутнасцi на гэтым участку. Хлопец тут жа зацягнуy пару выкiнутых прадметаy назад у хату, якiя былi яшчэ не занадта разабраны i маглi паслужыць яму y будучынi.

Астатнi хлам ён перацягнуy i скiнуy за хатай. Затым, ён паеy набыты абед i ад стомы, лёг на свежае, набытае iм у горадзе, новае пасцельнае. Заснуy.

Паспаyшы yсяго толькi пяць гадзiн, Алесь ускочыy. Страшны сон бадзёра падняy яго з ложка. Гэтым вечарам, ён гатовы быy зноy вярнуцца y таемны падвал. У маyчаннi ён збiраy сябе да новых прыгод.

Хлопец патэлефанаваy шэрыфу i паведамiy таму, што за сталом, якi жадаy Бацюк, не варта прыязджаць.