Хаціна

Падманваy яго тым, што яму тэрмiнова трэба з'ехаць назад на поyдзень, па важных справах. У гэты раз, перад тым як спусцiцца y падвал, Алесь навесiy дадатковых замкоy, добра замкнуy дзверы i вокны. І затым, спускаючыся пад хату, закрыy за сабой уваход у падвал. Ён старанна паклаy шчыт з дошак на месца. Тады ж у гэтае падвальнае памяшканне Алесь спусцiy з сабой ежу, лiхтарык, медыкаменты i нататнiк. Хутка паклаy усё на пусты край стала. З вялiкiм перажываннем унутры сябе, ён падышоy да залацiстых шароy, якiя ляжалi на падлозе, надзеy пальчаткi i падняy прадметы.

Нерваваyся, акуратна паклаy iх на невялiкi стол.

Вярнуyшыся да бацькоyскага дзённiка, хлопец спрабаваy адшукаць у iм галоyны рычаг, сiлу, якая адкрыла яму iншы свет. Пару хвiлiн ён удумваyся, збiраy адвагу, шукаy рашучасць у сабе. Было няпроста i незразумела. У роспачы, якая надавала яму сiлу, Алесь думаy пра маму. Яго сэрца амаль замерла ад сумных i нудных думак: ён так даyно заставаyся без самага роднага чалавека y жыццi i гэта яго штурхала на рызыку.

Пасля чаго хлопец зняy пальчаткi i дзёрзка кiнуy iх на падлогу. Ён зноy паyтарыy усе тыя дзеянне, якiя yпершыню адкрылi яму нязведаны свет. І y гэты момант тугi пра маму, хлопец прыклаy далонь да шара. Ён нядбайна i няyважлiва падняy перад сабой залатую сферу, дзе была гравiроyка «В-0». Алесь тоyстым пальцам дакрануyся да пазнакi, якая iмгненна кальнула яго, узяyшы кроплю крывi. Ён не паспеy прыбраць палец, як шар, нiбы iскра y ночы, зазяy i ахапiy залатым святлом яго цела. За iмгненне малады чалавек выпарыyся, зусiм не падазраючы аб новых загадкавых наступствах i падзеях, якiя паyплываюць на далейшы яго лёс i на лёс iншых людзей.

4.

Ноч. Удалечынi, злёгку весялiлась маланка, дрыжаy страшэнны гром. Праз тоyшчу хмар, разразаючы клубнi змрочных аблокаy, прабiваyся ваенны самалёт. Гучна гулi рухавiкi нябеснага транспарту. Чорны корпус, ад проблiскаy надыходзячай навальнiцы, мiльгаy у шэра-белай афарбоyцы.

На борце, у мяккiм паyзмроку i y поyным маyчаннi, у асяроддзi салдат, удумлiва стаяy Алесь.

– Салдат! Ну-ка сеy на месца! – гучна, па-камандзiрску, аднекуль з крыкам прагучаy голас.

Ад нечаканасцi, спахапiyшыся, Алесь хутка прысеy на цвёрдае сядзенне, прыцiснуyшыся спiной да сценкi паветранага судна. На борце, не лiчачы пiлотны экiпаж, з Алесем знаходзiлася яшчэ пяцёра вайскоyцаy. Салдаты сядзелi ля сцен, адзiн насупраць аднаго.