Хаціна

А затым, быццам не заyважаючы вакол нiкога, акрамя яе, гучна крыкнуy:

– Мама?!

Салдаты, у тую ж секунду, здзiyленым поглядам паглядзелi на хлопца. Для yсiх, яго паводзiны былi нечаканымi i дзiyнымi. Увесь гэты час Алесь моyчкi стаяy, сцiскаy вiльготныя далонi сваiх рук. Яму хацелася падысцi да мамы, абняць яе i проста пабыць побач. Але розум кружыy яму галаву, спыняy яго i штурхаy на непрыемныя думкi. Ад гэтага, ён стаy глядзець на яе, як на yспамiн. Вочы Алеся налiлiся вадою, а сэрца забушавала ад вялiкага перажывання.

Ён не мог паверыць, што яго мама тут, з iм, жывая. Жанчына з лёгкай усмешкай на твары i сумнымi вачыма, паглядзела на Алеся цёплым поглядам, праводзячы маладога чалавека на вайну.

У той момант, Алесь успамiнаy, як у апошнi раз бачыy маму па-сапраyднаму жывой. У той фатальны пахмурны восеньскi дзень, ён падвозiy яе y аэрапорт. А праз гадзiну самалёт, на борце якога была яго мама, выбухнуy. Хлопца iмгненна накрыла сумнымi пачуццямi, болем.

А жанчына, калi паглядзела на Алеся, адчула yсе матчыны пачуццi, яе вочы напоyнiлiся слязьмi.

Яна хацела абняць сына, таксама yзаемна прыцiснуць яго да сябе. Але толькi зiрнула на яго адчайнымi сiнiмi вачыма, сцiснула вусны. Затым сумна пакiнула салдат, пайшла, вярнулася да першага пiлоту.

Капiтан Катляроy, кiраyнiк усёй ваеннай групы, знаходзiyся побач з жанчынай-пiлотам, калi Алесь, нечакана для yсiх, падняyся з месца i загаварыy. Камандзiр хутка адрэагаваy на yчынак хлопца i неадкладна падышоy да яго. Ён моцна ляпнуy салдата па плячы.

Ад удару, радавы Траyнiк расслаблена прыцiснуyся да сцяны.

– Збярыся, салдат! Тут няма тваёй мамы! Цяпер тут толькi вайна, твае таварышы i наша будучыня! – строга сказаy глухiм голасам камандзiр, а затым, смеючыся, дадаy. – Рыхтуйся да скачка, дзяyчынка.

Усё цiха засмяялiся. Гэты смех выклiкаy у байцоy лёгкую адцягненасць перад трывожным скачком.

– Гэта датычыцца yсiх! Рыхтуемся да скачка! Хутчэй! – збянтэжана i грозна паглядзеy на сваю каманду трыццацiпяцiгадовы капiтан, а затым, злёгку прыжмурыyшы блакiтныя вочы, пачухаy свой тонкi ружовы нос.

Усе салдаты неадкладна yсталi i павярнулiся да камандзiра, закрыyшы сабой прастору перад Алесем. А хлопец, усё ж паспрабаваy выцягнуцца, як мага вышэй падняy галаву, i зноy паглядзеy у бок дзвярэй у кабiну кiравання. Але жанчыны yжо не было.

Алесь змрочна апусцiyся на пяткi i сумна павярнуyся да капiтана. Тут жа перад iм адчынiлiся дзверы фюзеляжа для выхаду парашутыстаy у неба.