Хаціна

Хлопец адразу ж адчуy увесь паток халоднага паветра, якi цалкам ахапiy яго твар. Дзiкi навальнiчны парыy шумеy, бiy па твары, вяртаy Алеся y цвярозыя пачуццi. Тым самым дазваляy хлопцу сканцэнтравацца перад скачком. На шчасце, для радавога Траyнiка гэта будзе не першы скачок з парашутам. У студэнцкiя гады ён ужо скакаy з самалёта, i зараз у яго не yзнiкала нiякiх праблем зноy гэта зрабiць. Усё што яго насцярожвала, гэта толькi начны скачок у невядомасць. Ён не ведаy, якая стаiць задача перад салдатамi i што там унiзе.

Алесь глядзеy на капiтана i чакаy загад. А камандзiр глядзеy за спiну Алеся, пiльна разглядаючы сваiх салдат.

– Агуркоy, што ты там круцiшся? – гучна крыкнуy круглатвары капiтан Катляроy. – Сяржант Сядоy, дапамажы ты yжо яму.

Худы хлопец Агуркоy не бачыy капiтана i не чуy, пра што яму даносiy Катляроy. Спалоханы васемнаццацiгадовы салдат баяyся скачка, баяyся палёту, прызямлення i yсяго таго, што чакае яго на зямлi. Ён дрыготкiмi рукамi калупаy зашчапкi на рамянях.

– Траyнiк гатовы? – выбухова спытаy капiтан.

– Да чаго?.. Не! Так! – не чакаючы пытання, разгублена адказаy Алесь, гледзячы прама y круглыя вочы камандзiра.

Затым, Алесь надзеy на твар празрыстую маску i паказаy вялiкiм пальцам левай сцiснутай далонi на тое, што ён быy гатовы.

– Памятай, радавы, чырвоны дах! Чырвоны дах! – праз гучны шум самалёта i хрыплага свiсту парываy паветра, Катляроy паyтараy двойчы. – Пайшоy! Пайшоy! – узяyшыся за каyнер салдата Траyнiка, высакарослы капiтан пацягнуy яго да выхаду.

 – Першы пайшоy!

Алесь выпаy з самалёта, ляцеy, як камень, унiз. Сустрэчнае халоднае паветра бiла па yсiм целе. А навальнiчны вецер яшчэ не ахапiy прастору дэсантуючага салдата, таму хлопцу было лягчэй апускацца да зямлi.

Уся група салдат ужо знаходзiлася па-за самалётам. А yнiзе, справа ад салдат, мiгцелi выбухi. Паласой гарэy жоyта-чырвоным полымем гарызонт. Дзесьцi на yсю моц iдуць бiтвы. Грукатала артылерыя, перакрыкваючы гром.

Алесь працягваy спускацца да цемры. Ад няведання, што чакае яго yнiзе, хто чакае яго на зямлi, хлопец хутка маляваy сабе страшныя варыянты свайго прызямлення.

Затым ён убачыy у проблiсках светлавых маланак чорныя сiлуэты iншых салдат, што разляталiся па небе i хлопец сканцэнтраваyся на сваiм палёце. Цяпер ён чакаy, калi ж яму адкрыць парашут. Кожная жылка яго цела дрыжала i вось, шэры парашут iмгненнем расчынiyся над яго галавой. Хлопца жвава ледзь пацягнула yверх, а затым ён стаy павольна апускацца yнiз.