Хаціна

З другога паверха нi гуку…

Гэтай светлай ранiцай па шырокай дарозе да будынка з вялiкай асцярогай iшлi два салдата. Яны то хавалiся за руiнамi, то шустра рухалiся наперад па мокрым ацалелым асфальце, то цяжка iшлi па гразi. Першым iх заyважыy Агуркоy.

– Нашы! – закрычаy ён.

У гэты час Мельнiк знаходзiyся на дыстанцыi ад юнага салдата i ад нечаканага крыку на секунду спынiy дыханне. А затым хутка падбег да Агуркова.

– Цiшэй ты. Цiха… – шэптам грозна вымавiy Леанiд i адвёy свой сталёвы погляд у бок руiн.

 – Ага, бачу.

Там, удалечынi, па шэраму пейзажу маячылi чорныя плашчы. Салдаты y будынку сачылi за тым, як пара невядомых наблiжалася да iх, перабягала з адной тоyшчы куч бетонных агародж да iншай. Менавiта з-за чорных плашчоy Агуркоy з ходу выказаy здагадку, што да яго беглi не ворагi. Бо такую цёмную расфарбоyку плашчоy меy i ён сам.

Маyчыць Мельнiк, маyчыць Агуркоy. Цiха назiраюць за таямнiчымi людзьмi. А калi тыя, чужыя, падышлi блiжэй, Мельнiк цiха звярнуyся да Івана.

– Моyчкi, схiлiyшы галаву, жвава бяжы да таго акна. Як мыш. А я застануся тут, сустрэчу «нашых»… – сказаy ён.

– Добра. – глуха, ахвотна пагадзiyся Агуркоy.

Іван хвалююча паправiy шэрую каску, якая была для яго злёгку вялiкай, а пасля гэтага, не разгiнаючы спiну, паспяшаyся адысцi ад Мельнiка.

Тады мужчына, з трывожным бiццём у сэрцы, падышоy блiжэй да дзвярнога праёму. Стаiyся, прыцiснуyся да халоднай апоры. Ён чакаy, калi ж у будынак увойдуць узброеныя салдаты.

У гэты час па лесвiцы, якая знаходзiлася справа ад галоyнага yваходу y будынак, павольна спускаyся салдат Зуйко. Прайшоyшы па аварыйных прыступках, радавы моцна ступiy на падлогу першага паверха. Перанясучы свой загадкавы погляд ад прыступак, ён, перш за yсё, заyважыy Мельнiка, якi рухам далонi i пальцаy, жэстамi, няyмела паказваy на нечаканы падыход гасцей. Зуйко насцярожыyся. І, не разумеючы знакаy Леанiда, ён усё ж застаyся стаяць на месцы. А пасля паглядзеy на спалоханага Агуркова.

Юны радавы сцiснуy свае худыя плечы, сядзеy пад акном, пiльна глядзеy на Мельнiка. Зуйко заyважыy, што штосьцi не так i хутка yзяyся за вiнтоyку. Затым павярнуy свае yстрывожаныя вочы назад на Мельнiка. Леанiд працягваy маляваць жэсты, паказваy хлопцу падымацца назад на другi паверх цi ж схавацца тут. Зуйко з гэтым разабраyся i стаiyся y куце, каля лесвiцы. Зняy з засцерагальнiка снайперскую вiнтоyку i рыхтаваyся, у выпадку чаго, страляць.