Хаціна

Як толькi y будынак увайшлi незнаёмцы, якiя схавалi свае твары пад вялiкiмi чорнымi капюшонамi, Мельнiк тут жа перазарадзiy аyтамат i накiраваy яго на iх. Устаy у iх за спiной. Агуркоy i Зуйко хутка паказалiся гасцям, навялi на iх сваю зброю. Усе трое паказалi сваю колькасную перавагу.

– Стаяць! Нiякiх рэзкiх рухаy. Кiньце зброю! – злосна прамовiy Мельнiк.

– Гэта ты цi што? Леанiд? – пачуyся звонкi малады голас з-пад чорнага капюшона. – Пачакай ты. Гэта ж я… Сядоy! І радавы Траyнiк са мной.

– Павольна адкiнулi свае капюшоны i таксама павольна павярнулiся да мяне.

– Добра…

Двое салдат выканалi yсё, аб чым прасiy Мельнiк. Павярнулiся да яго.

– Вось гэта як! – з усмешкай, радасна выклiкнуy Леанiд. – Жывы, хлапчук.

Перад Мельнiкам стаяy цёмнавалосы трыццацiгадовы лейтэнант Сядоy. Чалавек з бледна-белай скурай, бяздоннымi сiнiмi вачыма i маленькiм носам. Хлопец быy сярэдняга росту, ён шырокай усмешкай расцягнуy свае тонкiя вусны, над якiмi павiслi рэдкiя цёмна-русыя вусы. Ён падышоy да сябра Мельнiка.

Яны абнялiся. Здавалася, што яны не бачылiся доyгi час, а тут, нарэшце, сустрэлiся. Але гэтая радасць сустрэчы была зразумелая толькi iм дваiм. Нiхто з акружаючых салдат не ведаy дакладна, што iх аб'ядноyвае. Гэтыя двое ваявалi разам з пачатку вайны i да сённяшняга дня. Яны ратавалi адзiн аднаму жыццё, у iх было шмат сумесных баявых гiсторый у галаве. Ад гэтага было моцным iх сяброyства.

– Ты ж ведаеш, я раней цябе дакладна не памру, стары. – захоплена, з лёгкiм смехам, вымавiy Сядоy Мельнiку.

– Мы яшчэ паглядзiм. Я бачыy, як твае каленкi задрыжалi, калi я навёy на цябе аyтамат. – адказаy яму Леанiд.

– Ну не…твой дрыготкi голас i дрыгаценне лядашчых рук я адразу распазнаy…слых у мяне, як у маладога ваyка. – працягваy жартаваць лейтэнант Сядоy.

Двое затрашчалi языкамi. З-за размоy перасталi заyважаць iншых салдат, зусiм не думалi аб вайсковых абавязках.

А Агуркоy, седзячы пад акном, з панурым тварам слухаy iх размовы, а затым выпрастаy свае тонкiя ногi i апусцiy дула аyтамата yнiз.

Патокi вулiчнага паветра, што неслiся з аконнага праёму, урэзалiся y яго галаву з левага боку. Ад лёгкага халоднага ветру цiха засоп яго ружовы нос. Іван без усякай пагарды не адводзiy вачэй ад таварышаy па службе i, хоць не разумеy усiх усмешак i сяброyскiх размоy двух салдат, яму было цiкава глядзець на iх. Агуркоy усмiхнуyся. Адпусцiy усе свае страхi i адчайныя думкi y гэтую хвiлiну, яны больш не прыходзiлi яму на розум.