Хаціна

Іван не заyважаy нi ветру, нi радавога салдата Зуйко, якi выйшаy з-за вугла.

– Салдат? – глухiм тонам звярнуyся да Агуркова Зуйко. – Не стой адкрыта каля акна, заб'юць жа!

І тут жа на васемнаццацiгадовага хлапчука нарынулi самотныя пачуццi смутку. Ён нават уздрыгнуy. Яго цёмныя вочы прабеглiся па закiнутаму шырокаму памяшканню, ён незадаволена скрывiy свой смуглы твар i прыцiснуyся да цаглянага мура, што знаходзiyся памiж ваконных праёмаy.

У той час Алесь Траyнiк моyчкi выцягнуy адзiнае металiчнае крэсла з кучы разбiтых карцiнных рам i iншага смецця, паставiy яго ля сцяны.

Сеy далей ад усiх. Алесь адчуy, як патроху яго адпускала душэyная стомленасць. Ён стаy рэдка i лянiва дыхаць. Ногi прыемна балелi пасля цяжкага шляху. Хацелася спаць. Алесь сядзеy на крэсле i yважлiва аглядаy вельмi знаёмае для яго памяшканне. Затым ён паглядзеy на кожнага салдата, на iх чорныя ваенныя плашчы. Успомнiy, што дакладна такi плашч вiсiць у яго бацькоyскай хацiне. І адразу Алесь трывожна падумаy пра тое, што, напэyна, ягоны бацька Вiктар быy тут i нейкiм чынам змог пакiнуць гэты змрочны свет, прыхапiyшы з сабой плашч. Алесь сказаy сабе: «Гэта знак! Дакладна. Значыць, я на правiльным шляху. Я iду па яго следзе, за iм». Гэта падзея распалiла y Алесi вялiкi азарт да прыгод, хiлiла яго прадоyжыць шлях да загадак i адказаy. Ён нехаця стаy горача разважаць аб тым, што адбывалася y самалёце. Як так атрымалася, што ён сустрэy маму?! І тым самым, усё больш пераконваy сябе – гэта дзiyнае месца дазваляе yбачыць тых, каго няма. Яму захацелася зноy убачыць яе, адшукаць маму y гэтым чужым i невядомым свеце, каб абняць i пагаварыць з ёй. Алесь уяyляy сабе сустрэчу з ёй i, нават калi яна яго не пазнае, яму б было прыемна i y той жа час балюча стаяць побач з ёй. Алесь меркаваy: «Мабыць, таму бацька i быy тут. Знайшоy яе i захацеy застацца…цi ж, затрымаyся y гэтым свеце i нiяк не можа выбрацца дадому». Доyга i цяжка думаy Алесь. «Што ж рабiць мне? Кiнуць усiх гэтых салдат i шукаць родных…цi ж паддацца yплыву гэтага месца i дзеяння?» – трымаy у галаве гэтыя пакутлiвыя думкi Алесь.

Радавы Зуйко цiха, з змрочным тварам, падышоy да Сядова i загаварыy з iм:

– Лейтэнант?! Капiтан просiць дапамогi. Лекар патрэбен!

Гэтыя два апошнiя сказы адцягнулi на сябе yсю yвагу акружаючых. Сядоy страцiy усмешку, а затым павярнуyся да радавога.

– Што здарылася? Дзе капiтан? Паранены? – звонкiм голасам замiтусiyся чарнявы лейтэнант.

– З капiтанам усё добра. Цывiльны на другiм паверсе.