Хаціна

 – хутка прамармытаy Зуйко, папраyляючы вiнтоyку.

– Тады чаго ты глядзiш на мяне? Забыyся, хто y нас медык? Траyнiк! Вось жа ён сядзiць! – сурова вымавiy лейтэнант Сядоy, а затым раздражнёна звярнуyся да Алеся. – Эй, аглух, цi што? Уставай i выконвай загад! Рассеyся ён!..

Моцны характар лейтэнанта не раз гартаваyся y баi. Яго стрыманасць i yпартасць не раз ратавалi многiх юных салдат, такiх, як Агуркоy. За yвесь час службы Сядоy так i не пачуy падзякi ад генералаy за яго гераiчныя yчынкi. Ад гэтага ён не пакорлiва адчуваy злосць, лiчыy, што з iм паступаюць несправядлiва.

І нягледзячы на гэта, чалавек ён быy добры. Гэта прымушала яго працягваць аберагаць жыццё слаба навучаных салдат на рэальнай вайне. Лейтэнант лiчыy, што мала хто можа паклапацiцца аб новых прызыyнiках, быy упэyнены, што калi яго падвысяць у званнi або дадуць яму свой атрад, ён зробiць куды больш для перамогi, чым тыя генералы, што толькi лiчаць страты за сталом. Час зараз быy такi: у войска заклiкалi yсiх дзеяздольных юнакоy i мужчын; недахоп людзей на фронце, зацягнутыя баi, мноства забiтых i параненых.

Пасля цвёрдых эмацыйных слоy лейтэнанта Сядова Алесь неахвотна yстаy з крэсла. Ён стомлена, не адводзячы вачэй ад лейтэнанта, працягваy думаць пра сваё. Алесь некалькi секунд памаyчаy, потым не паверыyшы словам старэйшага па званнi, абыякава спытаy:

– Хто, я?

– Не, Агуркоy! Ну, вядома ж, ты…збярыся yжо Траyнiк! Хутчэй наверх! Не чуy цi што, лекар патрэбен! – з больш павышаным тонам у голасе адказаy Сядоy.

Лейтэнант чужа i з прывiдам паглядзеy на радавога. І Алесь, бачачы варожы твар лейтэнанта, не стаy пярэчыць яму.

– Слухаюся! – выразна сказаy ён.

Алесь хутка пабег услед за радавым Зуйко да лесвiцы.

У вялiзным пакоi першага паверха засталося трое салдат.

– Агуркоy!? – запальчыва, але не гучна звярнуyся лейтэнант да маладога. – Працягвай несцi службу. Сачы, што адбываецца за вокнамi. – з прыкрасцю y галаве i са звычкай аддаваць загады, вымавiy Сядоy. – Не салдаты, а нейкiя дзецi…

– Цалкам так… – сказаy Мельнiк, адыходзячы да крэсла, на якiм сядзеy Алесь.

Лейтэнант злосна пакруцiy галавой, выцер вусы i вярнуyся да Мельнiка. А той, сеyшы на крэсла, адразу ж вырашыy змянiць напружаную атмасферу yнутры лейтэнанта.

– Ну, расказвай, дзе цябе насiла,…як дабiраyся сюды? – ахвотна завёy размову Леанiд. – Я вось, праз дзесяць цi пятнаццаць хвiлiн, адразу выйшаy на капiтана. Гляджу, а з iм ужо Зуйко…мабыць, побач прызямлiлiся.