Хаціна

Ну, а потым мы хутка i акуратна дабралiся сюды да свiтання…а колькi мёртвых мы бачылi. Усiх шкада: i сваiх, i чужых…усё ж людзi. Такiя ж, як мы. Адправiлi нас забiваць без волi. Але з выбарам! На фронт, альбо смяротнае пакаранне за здраду. А тут, на вайне, ёсць шанец выжыць… Ну, а што рабiць, сам ведаеш, у палон ужо не бяруць! У бiтвах так: альбо цябе заб'юць, альбо ты iх…вайна – складаны i хворы трагiчны механiзм… – не змаyкаy Мельнiк.

Сядоy слухаy яго цяжкi аповяд, а затым, быццам адкiнуyшы yсе яго словы, спытаy:

– А Агрукоy што?

– А што, Агуркоy!? Ён раней за yсiх тут апынуyся.

Быццам парашут прама ля будынка яго пасадзiy. Малайчына хлопец, толькi вось…

Лейтэнант, змянiyшы выраз твару, перабiy гаворку Мельнiка.

– Усё зразумела! – сказаy Сядоy, не жадаючы слухаць занадта шмат пра Івана.

– Ну, а ты што? – спытаy Леанiд.

– А мне ж што расказваць? Вецер, гад такi, аднёс мяне y бок. Прызямлiyся я, вядома, удала, прама на футбольнае поле. А вось iсцi гэтак доyга я не планаваy. Ноч. Усюды такая ж разруха, трупы цывiльных i салдат.

Начная цiшыня. Чуy кулямётныя стрэлы. Потым зноy цiшыня. Дождж. Ішоy гадзiну, затым наткнуyся на ворага, але я з iм хутка расправiyся: аднаму кулю y шыю, iншаму y тулава i y галаву, каб ужо дакладна. Потым яшчэ дзве гадзiны па бруднаму палiгону. А на досвiтку сустрэy Траyнiка. Ледзь не застрэлiy яго, нечакана ён паказаyся сярод абломкаy, прама перад носам…выскачыy, раскрыyшы свае шырачэнныя вочы… Бачыy Божа, ледзь не застрэлiy яго!

– Спалохаyся, значыць, самы бясстрашны салдат нашай армii?! – дадаy Мельнiк, па-сяброyску yсмiхаючыся над лейтэнантам.

– Ідзi ты…не спалохаyся я! А вось радавы Траyнiк яшчэ як… Задрыжаy увесь, спалоханы такi, ледзь было не звалiyся з ног. – казаy i размахваy рукамi Сядоy, – Ну я i павёy яго за сабой. Ты ж ведаеш, я не кiдаю таварышаy. Ішлi мы yдваiх, а ён як прыстане да мяне са сваiмi пытаннямi: то ён пытаyся пра пiлота…казаy, што тая, на мацi ягоную падобная. – злёгку засмяяyся, у канцы прапановы, лейтэнант, а затым, нетаропка прадоyжыy гаварыць.

 – То пра нейкага худога мужчыну y акулярах. Увогуле, ён сапраyды кагосьцi шукае. Дзiyны нейкi, быццам не салдат зусiм. Усё распытваy пра вайну, пра мяне. Паводзiy сябе падазрона! Нават вось зараз лекарам сябе не палiчыy. Трэба будзе паназiраць за iм…

– Ты ж ведаеш, як ён трапiy у атрад? Я вось толькi з самалёта памятаю яго… Мабыць, мы заходзiлi yсе разам на борт!? Так? – дадаy падазрэнняy радавы Мельнiк.

– А ты маеш рацыю.