Хаціна

Нешта з памяцi выпала, не памятаю, каб ён быy з намi на агульным сходзе перад заданнем. – занерваваyся лейтэнант i дастаy з кiшэнi пачак цыгарэт.

– Можа шпiён якi?

– Хто ж яго ведае. Аднаму Богу вядома… Магчыма, «зялёныя» нешта паабяцалi яму. Вось i працуе на ворага. Пазней пра яго y капiтана спытаю. – Сядоy памаyчаy з хвiлiну, затым дадаy: – Будзеш цыгарэту?

Мельнiк не адмовiyся. Закурыy. Рабiy кароткiя зацяжкi, выпускаючы белы дым. Ён знаходзiy усё новыя тэмы для размоy. Усё з той жа нястрыманасцю гаварылi гэтыя двое, а таксама лёгкiм позiркам сачылi за тым, што робiцца y шэрым будынку.

Тым часам Алесь, якi iшоy за салдатам Зуйко, цяжкiмi крокамi yздымаyся на другi паверх. Яны прайшлi yглыб калiдора, павярнулi направа, зайшлi y невялiкае памяшканне. Алесь, якi выйшаy з-за спiны радавога Зуйко, спынiyся, выпрастаy цела. Хутка агледзеyся. Тут жа, як i ва yсiм будынку, вокны не мелi шкла, было пыльна i шэра, а на падлозе валялася адарваная са сцен чырвоная аблiцоyванне. У далёкiм куце, на ацалелых мастацкiх палотнах ляжала дзяyчына, а над ёй стаяy Катляроy.

Дужы, адважны духам мужчына, правёyшы час у поyным маyчаннi, схiлiy свой твар над дзяyчынай. Ён быy падаyлены пачуццямi трывогi i жадання хутчэй вярнуцца да жонкi. Адчуваючы бяссiлле, камандзiр быy ахоплены болем i злосцю. Яго раздзiрала тое, што ён не можа мiрна вярнуцца дадому. Ён трымаy гэта yнутры сябе да тых часоy, пакуль не пачуy крокi салдат. Капiтан хутка змянiyся: апусцiy свае шырокiя далонi да аyтамата i iмгненна павярнуyся y бок салдат. На яго твары, з секунду, завiс вобраз вар'ята. Блакiтныя вочы шырока скруглелi, палохана навiслi шырокiя бровы. Зуйко, спалохаyшыся непрыхаванага жаху на твары капiтана, тут жа паспяшаyся да акна, маленькiмi крокамi накiраваyся да кропкi агляду.

– Траyнiк! Давай, рабi сваю працу! – сурова сказаy капiтан, ахмурыyшы твар.

Катляроy не надаваy моцнага значэння вяртанню свайго салдата y атрад. Ён адпусцiy гэтыя думкi, бо перажыванне за жыццё маладой дзяyчыны было мацней. Пасля звароту да радавога Траyнiка, капiтан апусцiy галаву i адышоy ад цела.

Алесь не быy ваенным урачом i тое, што ад яго чакалi дапамогi, палохала яго. Ён яшчэ не ведаy, як дапамагчы дзяyчыне, таму разгублена падбег да яе. На сiне-жоyтых палотнах без рамачных карцiн ляжала стройная чарнявая дваццацiгадовая дзяyчына y зялёным камбiнезоне. Тканiна яе адзення была запэцканая рознакаляровымi плямамi ад фарбаy. Галава i тонкiя пальцы рук былi цэлыя. А на каленях i локцях кроy.