Хаціна

Тым часам Катляроy шырокiм крокам падышоy да Зуйко i спытаy:

– Лейтэнант таксама тут?

– Так дакладна. – дзiyным, асiплым голасам адказаy радавы.

– І даyно яны вярнулiся? – падазрона спытаy Катляроy.

– Не ведаю.

– Заставайся тут. Працягвай сачыць за горадам, толькi зараз з таго вузкага аконнага праёму. – спакойна пакамандаваy Катляроy i выйшаy з памяшкання.

Зуйко перанёс снайперскую вiнтоyку па загадзе камандзiра, настроiy прыцэл i стаy назiраць за спакоем параненага горада. Ён адчуваy у душы лёгкую мяцежнасць, прадчуваy, што неyзабаве адбудзецца нешта дрэннае.

І гэта пачуццё адцягвала яго ад пiльнага дазору. Зуйко не гадаy, што адбудзецца, ён задаваy сабе толькi адно пытанне: «Дзе ж гэта здарыцца?» Час ад часу ён паглядаy на Траyнiка. Заyважаy, як той даставаy з заплечнiка аптэчку, нешта казаy, шаптаy, нахiляyся да дзяyчыны зноy i зноy.

Алесь пальцамi дакрануyся да тонкай шыi Марыны i адчуy слабы пульс. Тады ён неакуратна стаy корпацца y медыцынскiм чамаданчыку.

Недастаткова шмат было y гэтай прамавугольнай белай скрынцы з чырвоным крыжам. Хлопец паводзiy сябе разгублена i няyмела. Адкiнуyшы iнструменты для аказання хiрургiчнай дапамогi, Алесь даставаy лекi. Ён чытаy назвы прэпаратаy, перакладаючы таблеткi i бутэлечкi y бок. У рэшце рэшт, ён узяy маленькую карычневую бутэлечку амiяку i кавалачак ваты. Затым адкруцiy крышку флакона з празрыстай вадкасцю i рэзкiм пахам. Трохi прамачыy вату i паднёс яе да носа дзяyчыны y надзеi, што гэта дапаможа. Праз секунду яна адкрыла свае карыя вочы, яны замяталiся y розныя бакi. Марына не разумела, што з ёй адбываецца. Перад ёй сядзеy усмешлiвы светлы хлопец у ваеннай шэрай унiформе, на якую быy накiнуты чорны плашч. Алесь шчаслiва глядзеy на яе аднаyленне, а таксама радаваyся таму, што y яго yсё атрымалася. Дзяyчына падняла галаву, пыл з яе доyгiх прамых валасоy разляцеyся, зайграy вакол галавы. Марына агледзелася. У страшным, параненым памяшканнi яна yбачыла бяздушны кiнуты погляд салдата Зуйко. Затым спалохана зiрнула на радавога Траyнiка i хутка абняла яго. Знаходзячыся y нядоyгiх абдымках, Алесь адчуy сябе сапраyдным у гэтым свеце, па-сапраyднаму жывым. Цяпло ахапiла яго цела, радасць ахiнула яго галаву. Ён зноy вярнуyся да любоyных адчуванняy. Але Марына, прыйшоyшы y крыху больш цвярозыя пачуццi, прыбрала свае рукi ад хлопца, адцiснула яго.

– Вы вярнулiся…вы yратуеце iх! – з захапленнем усклiкнула дзяyчына.