Хаціна

Алесь здзiyлена паглядзеy у яе цёмныя вочы, адкiнуy вату i спытаy:

– Што?

– Як што…?! – яна адпусцiла захоплены погляд i таямнiча паглядзела yнiз. – Карцiны! Трэба выратаваць усе гэтыя важныя для мастацтва карцiны. Зiрнiце на iх. Вось палатно Алiсейка…а вось, знакамiты партрэт хлопчыка – «Нешчаслiвы чалавек», Баyжэвiч…

Дзяyчына, паддаyшыся шоку вайны, не змаyкала. Яна казала пра yсе карцiны, перабiрала кучу палотнаy, спрабуючы даказаць iх важнасць, значэнне кожнай з iх.

Алесь спакойна глядзеy на Марыну i мiма праводзiy яе напорыстыя словы.

– Я павiнен апрацаваць твае раны, драпiны. – клапатлiва, сказаy Алесь, а пасля, не стрымлiваючы цiкаyнасцi, дадаy: – Ты мяне не пазнаеш? – прашаптаy ён, баючыся пачуць няправiльны адказ.

– Абавязкова трэба yзяць з сабой таксама гэтыя палотны: «Дзецi», «Сапраyднае чараyнiцтва», «Поле дзьмухаyцоy» i вось гэтыя… – працягвала перакладаць мастацкiя работы энергiчная Марына.

Алесь узяy яе за руку i пасунуy да сябе.

– Ты мяне не пазнаеш? – цiхiм голасам зноy спытаy хлопец i адпусцiy яе мяккiя рукi. – Так, прабач, ты не можаш мяне пазнаць…вось я дурань… Даруй! Зараз я павiнен апрацаваць раны!

– Што? – не разабраyшы слоy, здзiвiлася дзяyчына.

Яе адпусцiy мiжвольны стан страху i яна сказала:

– Што вы шэпчаце!? Я вельмi рада, што вы тут…вайна што, ужо скончылася? – з пералiвамi y голасе казала яна.

Зуйко, у час iх размоy, з цiкавасцю слухаy незнаёмку, паварочваyся да яе.

На першым паверсе па-ранейшаму заставалася трое салдат. Калi ж капiтан Катляроy спусцiyся да iх, то Агуркоy працягваy уважлiва сачыць за перыметрам. Па выглядзе юнага салдата было вiдаць, што ён ужо знаходзiyся y стомленым стане, але yсё ж выконваy загад. А Мельнiк, як пачуy тупанне камандзiра, адкiнуy цыгарэту i хутка yскочыy з крэсла. Леанiд, з вiнаватым тварам, пераглянуyся з капiтанам i паспешлiва адышоy ад лейтэнанта. Ішоy так хутка, што нiз плашча развiваyся y халодным паветры.

– Капiтан!? – звярнуyся Сядоy да старэйшага па званнi, роyна yстаy перад iм, як стрыжань, аддаючы гонар.

– Лейтэнант?! – адказаy Катляроy.

– Што з цывiльным? – пацiкавiyся Сядоy, прыслабiyшы цела.

– Дзяyчына, магчыма работнiк карцiннай галерэi. Без прытомнасцi. Зараз радавы Траyнiк стараецца вярнуць яе да жыцця.