Хаціна

– Вы давяраеце яму? – з асцярогай у голасе, рашуча спытаy Сядоy.

– З чаго раптам такiя пытаннi, лейтэнант? Вы яго y чымсьцi падазраяце? Давяраю, як i yсiм тым, хто тут. – з упэyненасцю y голасе адказаy камандзiр i адразу ж, на секунду, засумняваyся y кожным са сваiх салдат.

Так як Катляроy блiзка не ведаy кожнага з iх, ён адчуy нейкую насцярожанасць. У яго распараджэннi салдаты паступiлi не занадта даyно i тое, што нездарма Сядоy завёy такую размову, яго пужала. Але Катляроy не хацеy ламаць каманду, пасялiць сумнеy у сабе i y салдатах свайго атрада, таму ён наyмысна адмаyляy нешта падобнае.

Сядоy прадоyжыy:

– Я яго нi y чым не падазраю. Проста…ён нейкi цёмны, дзiyны. Вы даyно яго ведаеце? Не спадабаyся ён мне, калi мы разам iшлi да гэтага будынка. Ён дакладна, ваенурач?

– Яго асабiстая справа кажа, што ён ваенурач! Ведаю я яго не менш, чым усiх вас. Асабiста? Не! Скажу табе так, я y даyгу y яго бацькi, абяцаy яму, нагледзець за яго сынам. – задуменна, разважаy камандзiр.

 – Давай, перастань гэтыя здагадкi! Замянi Агуркова, хай радавы адпачне. Хутка выступаем. – адважна прамовiy ён i паглядзеy на гадзiннiк.

– Слухаюся, капiтан. – вымавiy лейтэнант i з незадаволеным пачуццём паправiy аyтамат.

Запальчывы Сядоy больш не прамаyляy свае думкi yслых. У ваенны час ён заyсёды адказна выконваy статут i не iшоy на дзёрзкiя дыскусii са старэйшым па званнi. Але yнутры сябе ён хутка загараyся, як запалка, i павольна тушыy свае yнутраныя парывы. Не называючы канкрэтных прычын капiтану аб недаверы да радавога Траyнiка, Сядоy усё роyна прадоyжыy круцiць у сваёй галаве падобныя думкi.

Нiбы yнутраны голас забруджваy яго стаyленне да Алеся, шаптаy непатрэбныя думкi i словы.

Сядоy змянiy Агуркова на варце.

Сцiплы салдат Агуркоy з лёгкасцю прыпаy да сцяны, а затым сеy на крэсла. Цяпер у яго галаве не хапала сiл на благiя думкi пра вайну, ён прыемна атрымлiваy асалоду ад адпачынка. Іван зняy з сябе чорны плашч, затым апусцiy заплечнiк, але пакiнуy на рамянi аyтамат i зноy накiнуy на сябе плашч.

Адкрытая частка яго галавы азябла ад халоднага паветра, што даносiyся з акна пры дазоры. Ружовыя адценнi твару, з-за смуглай скуры, былi не занадта выразныя, а маленькi нос пасопваy. Юнак дастаy з заплечнiка банку кансервы грачанай кашы з мясам. Адкрыy яе. Выцягнуy армейскi нож, што мацаваyся на нiжняй частцы правай нагi. І, быццам не заyважаючы капiтана, ён галодна i прагна з'ядаy кансерваваны прадукт.