Хаціна

Тут становiцца небяспечна. – выразна, па-камандзiрску, сказаy Алесь Траyнiк.

Марына моцна сцiснула яго далонь, даверылася незнаёмаму салдату. Паднялася. Яна, прыхапiyшы з сабой адну з карцiн, упэyнена паспяшалася yслед за салдатамi.

Агуркоy, з-за шуму разрываючых снарадаy, ад страху yраз праглынуy рэшткi ежы, што трымаy у роце. Выпусцiy з рук недаедзеную банку кашы на падлогу. Амаль пустая бляшанка зазвiнела i Іван спалохана yстаy на ногi, паглядзеy на горкi погляд Катлярова. Камандзiр чакаy, калi ж да яго спусцяцца салдаты з другога паверха, калi ж усе збяруцца каля яго.

Удалечынi, за горадам, стрэлы прадаyжвалi клiкаць Катлярова да сябе, яны зараджалi y iм адважныя i часам нядобрыя пачуццi. Камандзiр быy гатовы хоць зараз, адказаць ворагам.

– Вайна… – шумна выдыхнуy Мельнiк.

Калi ж трое чалавек спусцiлiся yнiз i yвесь атрад сабраyся разам, Катляроy цвёрда вымавiy, быццам не заyважаючы дзяyчыны за спiнамi салдат:

– Атрад, рыхтуйся! Мы выступаем!

6.

Белае сонца хавалася за пахмурным небам.

Па развалiнах i над вадзяным брудам упарта лётаy халодны вецер.

Сабраyшыся з сiламi, атрад быy гатовы yжо выходзiць. Катляроy услед за камандай скруцiy свой плашч i як усе змясцiy яго пад заплечнiк, замацаваyшы на зашпiлькi. Затым ён прыбраy фуражку з выгаленай галавы i нацягнуy чорны падшлемнiка, следам надзеy каску. Строгi твар камандзiра адлюстроyваy яго мужнасць. Пара было нешта сказаць сваiм салдатам, але гэты шлях пачынаyся са слоy лейтэнанта.

– Капiтан, мы што, цывiльнага з сабой павядзём? – падняy свае чорныя тонкiя бровы Сядоy.

Усе радавыя салдаты паглядзелi на дзяyчыну, затым на капiтана.

– Халера… Так, сапраyды…я забыyся пра яе. – хвалююча сказаy Катляроy, думаючы толькi пра заданне. – Так! Выйдзем з горада, на yскраiне пакiнем яе. Там, у апошнiх дамах павiнен быць пункт, куды сцягваюць параненых. Няхай дапамагае iм. А мы рушым далей. Радавы Траyнiк, прыгледзь за ёй!

Алесь быy задаволены рашэннем камандзiра. Схаваyшы yсмешку, ён вясёлымi вачыма паглядзеy на Марыну.

Пасля камандзiр аддаy загад пакiнуць будынак. Першым выйшаy сам Катляроy, разам з Зуйко. Яны прайшлi шэсць метраy наперад, перайшлi асфальтавую дарогу, спынiлiся каля каштанавага дрэва, агледзелiся. Наперадзе, на шляху быy вясновы змрочны сквер: голыя, абгарэлыя дрэвы са зламанымi галiнкамi на шэра-зялёных лужках, рудыя драyляныя лавачкi са слядамi ад куль, сцяжынкi з разбiтай шэрай дарожнай плiтцы, чорныя дробныя лужыны.