Па той бок

Тым часам, робат спакойна спускаyся з выдмы yнiз, ад цяжару слiзгаy па ёй.

– Паглядзi! Бура! Ты не казаy, што тут ёсць буры! – гучна крыкнуy я, прыбраyшы тканiну з рота.

Робат ужо спусцiyся i стаяy на роyным месцы. Ён моyчкi паглядзеy на мяне.

– Туды паглядзi! – я хутка спускаyся да яго, паказваючы рукой на высокую сцяну пылу i yсё таксама крычаy у яго бок. – Паглядзi!

– Прабачце мяне за няyважлiвасць, – штучна сказаy робат. – Нам варта схавацца y той пабудове! – паказаy ён на маяк.

– А мы паспеем дабегчы? – спытаy я.

– Калi не будзем стаяць на месцы i весцi дыялог, то па маiх падлiках паспеем!

Гэта сапсавала мне спрэс увесь настрой. Цяпер нам трэба было бегчы y бок маяка. А мне iмчацца што ёсць сiлы.

Пры хадзе мае ногi добра грузлi y пяску, а калi я пабег, з-за хуткага перамяшчэння мне yдавалася хутка падымаць ступнi, перш чым яны цалкам схаваюцца y пяску. Я бег цяжка. Пасля адкiнуy тканiну, якая закрывала нос i рот. Задыхаy поyнымi грудзьмi. Стаy больш актыyна размахваць двума рукамi.

І бегчы стала значна лягчэй. Хай дробныя пясчынкi i спрабавалi yскладнiць маё дыханне, але я амаль не заyважаy iх. Страшней было не паспець схавацца ад буры.

Вялiкая сцяна пылу не рассейвалася, а наадварот, станавiлася яшчэ магутней i мацней. Белыя вiхры хутка наблiжалiся да нас. Здавалася, быццам бура расцягнулася ад самага неба да паверхнi зямлi, i цягнулася ад усяго боку левага краю. Вецер каля нас узмацняyся, дробныя пясчынкi сталi падымацца значна вышэй, iх станавiлася yсё больш.

Бiлiся прама аб маё цела. І тут я стаy закрываць далонню нiжнюю частку твару.

Мы падбеглi да маяка. Ён быy з выкладзенай чырвонай цэглы, афарбаваны y бел-чорную фарбу, якая амаль аблезла з яго сцен. Я пакратаy маяк рукамi, абышоy яго па крузе. Дзвярэй у маяку не было, галоyны yваход даyно пахаваны глыбока yнiзе. Замест iх, у сцяне, над узроyнем паверхнi, было нешта падобнае на yваход. На месцы выбiтых цаглiн знаходзiyся невялiкi праход, якi быy зачынены знутры цёмным лiстом металу.

Гэта прымушала мяне турбавацца яшчэ мацней. Я азiрнуyся назад i yбачыy, як выдмы iмгненна схавалiся y пяшчаным тумане. Бура хавала y сабе вялiкую плошчу пустынi, злавесна паглынаючы yсё на сваiм шляху. Нягледзячы на сваю стомленасць, я зняy з пляча штурмавую вiнтоyку i, што ёсць сiлы, стаy бiць прыкладам па метале, якi закрываy уваход. Загароду хiстала, але, як бы я нi стараyся, яна не падала ад маiх удараy. У гэты час вецер узмацнiyся i бiy мацней у спiну.