Па той бок

Пясчынкi yжо не былi такiмi безабароннымi, яны бiлi мяне яшчэ мацней. Вочы мае чырванелi ад болю, пускалi слёзы. Вось-вось нас ахопiць i накрые бура, мы апынемся yнутры яе. У гэты момант робат мяне злёгку адштурхнуy, i я мiжвольна зрабiy крок у бок. Ён, адным ударам сваёй сталёвай рукi, выбiy загароду.

Я першым улез унутр маяка, следам хутка yскочыy робат. Менавiта зараз бура разгулялася y поyную сiлу. Вялiкая колькасць пяску сыпалася да нас. Ф-11 хутка падняy адбiты лiст металу i прыкрыy праход. Прыбiy яго на месца магутнымi yдарамi сваёй непарушнай рукi.

Цяпер мы стаялi на лесвiцы. Я крыху адкашляyся, атрос ад пяску i адразу ж агледзеyся. Затым дастаy ваду з заплечнiка, працёр вочы i yвесь твар.

Ад уваходу i yнiз, па сцяне, вiселi драты, на якiх размяшчалiся маленькiя яркiя дыёды. Яны нястомна свяцiлi, часам хутка мiгцелi. Агнi нiбы паказвалi нам, запрашалi спусцiцца yнiз.

Калi тут ёсць святло, значыць, ёсць i людзi. Я спадзяваyся, што там, унiзе, нас добра сустрэнуць добрыя людзi i дапамогуць мне з адказамi на yсе мае пытаннi, прапануюць добры адпачынак, ежу.

Хочацца спадзявацца толькi на гэта.

Я думаy толькi аб спакоi. Вымыць ад пяску твар i цела. Не перашкаджала б добра паесцi, вельмi yжо хацелася. Усё гэта падарожжа стала мяне раздражняць, хутчэй бы яно скончылася. Я не той чалавек, якi любiць пераадольваць такiя складаныя перашкоды. Гледзячы на свае далонi, якiя былi занадта далiкатнымi i мяккiмi, я зноy i зноy думаy пра гэта.

Блiжэй да змяркання, мы пачалi асцярожна спускацца.

Робат iшоy першым, а я асцярожна рухаyся за iм. Прыступак было не занадта шмат. І калi мы спусцiлiся, прыадчыненыя драyляная дзверы yсталi перад намi. Ф-11 не стаy адразу заходзiць за iх – ён чакаy мяне. Калi мы разам сталi ля дзвярэй, я працягнуy руку, каб адкрыць iх цалкам. Нечакана, за гэтымi дзвярыма пачуyся шоргат, i я прыбраy руку. Павярнуyся да робата. Паказаy яму, што той павiнен заходзiць першым. Ён нетаропка yвайшоy у жылое памяшканне маяка, я yважлiва прыслухоyваyся да яго хадзе, як i да yсяго шоргату. Зрабiyшы пару крокаy наперад, робат спынiyся. Я yвайшоy у памяшканне yслед за iм, паказаyся з-за спiны робата, тут жа спынiyся. Стаяy побач з iм.

Нас сустрэy пажылы мужчына з чорна-сiвой барадой, з доyгiмi, густымi, сiвымi валасамi. Стаяy ён у пажоyклай майцы, на якую была накiнутая старая патрапаная шынель, у брудных джынсавых нагавiцах, босы. Ён моyчкi сцiскаy свае худыя рукi, трымаy перад сабой пiсталет. Яго цёмныя вочы кiдалiся ад страху.