Нязніклыя

Моцныя чорныя yваходныя дзверы мелi глыбокiя драпiны. Яны былi надзейна зачынены знутры, а каля ручкi, злева, на сцяне, была чырвоная кнопка.

Да крамы першым падбег Мiкалай, ён спусцiy з твару ахоyную тканiну, нацiснуy на кнопку.

– Яша, дзверы! – выразна, па-камандзiрску вымавiy хлопец.

Затым, вярнуyся жудасны гарадскi крык, i Мiкалай зноy паyтарыy, але на гэты раз больш гучным голасам.

– Дзверы! Яша, дзверы!

Знутры пачулiся пстрычкi, дзверы адчынiлiся i Палiна, куляй, першай увайшла y асветленае памяшканне.

Мiкалай зачынiy за сабой дзверы, вярнуy замкi y ахоyны рэжым. Дзяyчына адразу ж зняла пашкоджаную маску, далёка адкiнула яе. І, не заyважаючы вакол нiчога, некалькi разоy глыбока yдыхнула. Затым яна хутка задыхала чыстым паветрам, выраyняла дыханне. Тады, Палiна заyважыла перад сабой невялiкага чорнага сабаку з рудымi лапкамi i з сiнiм аброжкам. Добрая жывёла весела сустракала гаспадара i госцю, шустра махала хвастом. Палiна y той жа момант здрыганулася, тузанулася ад нечаканасцi i прыцiснулася спiной да дзвярэй. У яе памяцi прамiльгнулi yсе дрэнныя выпадкi за гэты апошнi жудасны месяц. Выпадкi былi звязаныя з хворымi, вар'яцкiмi жывёламi, якiя накiдвалiся i гналiся за ёй. Мiкалай заyважыy гэты спалох Палiны i паспяшаyся яе супакоiць. Ён выдатна разумеy, чаго баялася дзяyчына, ад чаго яе невялiкiя вочы сталi шырэй.

– Палiна, усё нармальна! Усё добра! Не бойся. Сабака сапраyдны, правiльны, добры. Яша не шалёны звер. Супакойся. Ён такi ж, як i мы. Як ты i я.

Здаровы.

Чорны сабака без перапынку махаy хвастом i па-добраму глядзеy на Мiкалая, затым на госцю, потым зноy на гаспадара. Рудыя круглыя вочы жывёлы былi прыгожымi, неслi ласку i цеплыню.

– Варта было б мяне папярэдзiць, – ажыyлена сказала Палiна.

– Калi? – сказаy Мiкалай, пацiскаючы плячыма.

– Добра, я y парадку… Я звыкнуся.

– Тады пазнаёмся. Гэта Яша – мой адзiны сябар, якi yвесь гэты пракляты час ратуе мяне сваёй прысутнасцю з дня y дзень. Табе няма чаго баяцца, ён добры сябар.

– Добра… – прашаптала дзяyчына i адлiпла ад дзвярэй.

– Цяпер, нам трэба павольна зняць з сябе пыльную вопратку. І кiнуць яе вось сюды, – хлопец паказаy на кардонную вялiкую скрыню. – Як пыл асядзе, я yсё ачышчу. Такiя yжо y нас тут правiлы, – усмiхнуyся Мiкалай i працягнуy, – А пакуль, давай-ка мне сюды свой заплечнiк. Пакiнем яго тут.

Ён дапамог Палiне зняць цяжкi шэры заплечнiк з яе далiкатных плячэй, апусцiy яго yнiз, паставiy каля скрынi.