Нязніклыя

Яму хацелася хутчэй адправiцца y падарожжа, пакiнуць гэты апакалiптычны горад i пакiнуць усе перажываннi. Ён спадзяваyся, што на фiнiшы iх чакае лепшае жыццё. Ну а пакуль, гэта не зусiм засланяла яго хвалюючы стан душы. Бо зараз яго больш турбавала дрэнная бачнасць. Ён не быy упэyнены y бяспецы. Не хацелася сустрэць наперадзе свайго шляху або на зваротнай дарозе нядобрую iстоту, а потым змагацца з ёй у пясчанай ценявой буры. Хлопец працёр акуляры, збiраyся yжо сыходзiць з-пад балкона, падумваy зрабiць некалькi павольных крокаy, як затрашчала высокая цылiндрычная калона перад iм – Мiкалай зараз жа выбег на ходнiк, як баязлiвы кот.

Яго цяжкiя чаравiкi прыцiскалi, рассыпалi i yздымалi яшчэ больш сыпкага пяску. Вецер заyзята падхоплiваy шэрасць i выносiy яе далей. Архiтэктурная калона прыхiлiлася, легла на сцяну палаца, нiбы з-за знямогi вырашыла задрамаць.

Рудавалосы хлопец хутка пакiнуy звязанае з рызыкай месца. Ён прайшоy праз дарогу, памiж пакiнутымi аyтамабiлямi, i падышоy да вакзала. Хлопец з трывогай зайшоy унутр будынка.

Тонкi пласт сухога парашка з бетону i цэглы, быy паyсюль. На падлозе хаатычна ляжалi сумкi i чамаданы рознай велiчынi. Разбiтая люстра ляжала там жа, толькi y цэнтры. Памiж першым i другiм паверхам, на лесвiчнай пляцоyцы, бязрукая скульптура Ленiна, чыя правая рука вялiкiмi кавалкамi разляцелася па прыступках. Усе кiёскi, крамкi, заставалiся такiмi, як да знiкнення жыхароy. Вецер разносiy пыл ад незашклёнага акна з боку чыгункi да выхаду y горад i па iншых памяшканнях. Мiкалай паглядзеy уверх. Дах будынка быy у маленькiх дзiрках, над галавой праглядалася чыстае блакiтнае неба. Хлопец дакладна ведаy, дзе яго чакае папяровая карта з найблiжэйшымi вялiкiмi гарадамi, з мяжуючымi суседнiмi краiнамi. Ён хутка накiраваyся туды. У кiёску, сярод газет i часопiсаy, акуратна ляжала рознакаляровая дарожная карта яго роднага горада i карта yсёй краiны. Як толькi хлопец узяy у рукi невялiкi вертыкальна складзены кавалак тоyстай паперы, ён зноy падумаy пра Палiну. Прадставiy яе мiлы твар, прыгожую yсмешку, як пры яго вяртаннi, яна будзе рада яго адважнаму подзвiгу. Затым, прыемныя думкi адпудзiy звонкi стук. Нiбы хтосьцi выпусцiy тонкую жалезную пасудзiну на мармуровую падлогу. Сэрца зноy забiлася хутчэй. Хлопец насцярожыyся, прыжмурыyся, агледзеyся. Побач нiкога. Мiкалай схаваy карту пад адзеннем у вобласцi грудзей, пасля памяняy тканкавую маску на твары i павольным крокам стаy рухацца да цэнтральных дзвярэй вакзала.