Нязніклыя

Як раптам, у лёгкiм скуголеннi ветру прагучаy цвёрды скрыгат. За спiной пачуyся дрыготкi гук. Мiкалай развярнуyся i накiраваy пiсталет на чалавечую скульптуру, на галаве якой, сядзела маленькае, крылатае, чырвонае стварэнне. Незразумелая, бязперая жывёла моцна yчапiлася зубамi y помнiк i гучна згрызала цвёрды матэрыял. Хлопец уважлiва разглядаy раней нябачаную жыyнасць, якая больш нагадвала яму кажан, чым нешта iншае. Яркая афарбоyка быццам паказвала на небяспеку. У гэты ж момант ля параднага yваходу гучна закрычала iншая iстота, ды так, што хлопец на пару секунд аглух.

Цiха загуло y вушах. Мiкалай ад нечаканасцi стрэлiy у скульптуру. Чырвоная пляма yзляцела i рэзка схавалася y бушуючай буры. Тады ж, хлопец павярнуyся на звонкi крык i yбачыy недалёка ад сябе бледны высокi сiлуэт, якi хаваyся y бескантрольным дробным пяску. Па невыразнай ценi сiлуэту можна было падумаць, што Мiкалай сустрэy чалавека, гарадскога жыхара. Але з-за моцнага знаёмага крыку, якi прыносiy жах, Мiкалай не сумняваyся, што перад iм быy вораг. Для яго гэта была чарговая сустрэча з iстотай. Пасля двух начэй, калi рэзка памянялася жыццё горада, хлопец пачаy сустракаць iх. Зараз жа iстота не падыходзiла да Мiкалая, а сам хлопец нерухома стаяy з выцягнутымi рукамi, якiя трымалi баявую зброю. Ён не змог дакладна разгледзець мiгатлiвы цень у пясчанай буры, але yяyляy ужо знаёмае непрыемнае аблiчча iстоты. Дзе на гладкай блакiтнай скуры былi белыя yзоры, як тонкiя крывыя лiнii, якiя перапляталiся y знакi. Пры цiхiм надвор'i твар iстоты быy чыстым i ледзь вiльготным. На круглявай галаве не было валасоy, а на белым фоне вочнага яблыка толькi маленькi сiнi круг. Цёмна-шэрыя вусны. Злёгку згладжаныя абрысы носа i вушэй. Істота насiла вiльготнае патрапанае чалавечае адзенне.

Мiкалай успомнiy усе непрыемныя сустрэчы з iстотай. Ад адной, ад самай трагiчнай, з'явiлiся халодныя дрыжыкi, якiя прабеглiся па yсiм яго дужым целе. Вочы хлопца злёгку напоyнiлiся вадой i смуткам. Цэлiyшы y галаву, ён адразу ж стрэлiy. Затым зрабiy яшчэ два стрэлы y бок iстоты.

Мiкалай выпусцiy усе тры кулi y худое цела цёмнага сiлуэту. І калi ля yваходу заставаyся стаяць толькi ён, тады хлопец паспяшаyся пазбавiцца ад глыбокiх усхваляваных пачуццяy. Ён зняy чорную пальчатку i выцер вочы, затым роyна задыхаy. Шаптаy: «Гэта была iстота, не чалавек…iстота…я yсё правiльна зрабiy i y гэты раз… Цяпер трэба данесцi карту!» Хлопец хутка выйшаy з вакзала. На хаду, ён правёy сур'ёзным позiркам тое месца, дзе стаяy сiлуэт.