Нязніклыя

Ля yваходу нiкога не было. Цяпер для хлопца галоyным было хутчэй вярнуцца y свой прытулак. Абабягшы палац культуры, Мiкалай чуy далёкiя крыкi iстот, якiя даносiлiся з боку вакзала. Ён не рабiy нiякiх прыпынкаy, бег, спяшаyся, моцна сцiскаy пiсталет. Бура супрацiyлялася, iшла y супрацьход, нiбы змагалася з iм, забiрала сiлы. Калi Мiкалай падышоy да дзвярэй, за якой яго чакалi Палiна i Яша, ён не спяшаyся нацiскаць на кнопку. Хлопец прыжмурыyся счырванелымi вачыма, скрозь мокрыя рудыя вейкi ён выглядваy iстоту.

Ён не жадаy, каб у яго новы дом уварвалiся чужыя. Дрэнная бачнасць не сказала яму нi слова, ён нацiснуy на кнопку каля дзвярэй i цвёрдым голасам вымавiy:

– Адчыняй!

Дзверы адчынiлiся. Напалоханы Мiкалай ускочыy у памяшканне, трасучы пыльнай вопраткай, сарваy маску з твару.

– Як ты? У цябе атрымалася? – паспяшалася з пытаннямi Палiна.

Хлопец моyчкi выцягнуy правую руку, не падпускаy да сябе дзяyчыну. Ён хацеy аддыхацца, перш чым нешта сказаць.

Спачатку Мiкалай паглядзеy на Яшу, якi рады быy яго вяртанню. Потым зiрнуy на Палiну, на яе прыгажосць. Убачыy: як доyгiя чорныя кучаравыя валасы прыгожа ляглi на плечы, як яны атачалi сабой яе мiлы белы тварык; як хвалююча бегалi цёмныя вочы; як пяшчотна варушылiся яе пухленькiя ружовыя вусны.

– Ты y парадку? – спытала дзяyчына.

– Так. Добра… Я знайшоy карту. Зараз… – сказаy Мiкалай i зняy з сябе брудную вопратку, працягнуy дзяyчыне карту. – Вось.

Вось што нам трэба.

– Выдатна! Прабач, але я y цябе тут знайшла шмат чыстага адзення i вырашыла пераапрануцца y зручнае. Цi не занадта вялiка на мне сядзiць. Яшу падабаецца. Ты ж не будзеш пярэчыць? Дарэчы, адкуль у цябе столькi ваеннага адзення?

– Табе пасуе, – з усмешкай адказаy ён, – Тут, непадалёк была крама з вайсковым адзеннем. Вось я вырашыy на yсялякi выпадак узяць з запасам. Я зараз прыбяру пыльныя рэчы, а ты пакуль разгарнi карту.

Палiна з азартам раскiнула паперу на стале.

Вадзiла тонкiмi пальцамi па жоyтых лiнiях дарог, шукала вачамi патрэбны маршрут.

Святло замiгацела, задрыжала вельмi хутка, бiла па вачах. А праз хвiлiну згасла, затым праз секунду зноy уключылася, але yжо без асаблiвых адрозненняy. Гэта крыху напружыла i прымусiла задумацца, асаблiва Мiкалая, якi стаy уяyляць свой план не гледзячы y карту. Ён у задуменнасцi падышоy да дзяyчыны, зладжваy у галаве няпросты паход.