Нязніклыя

Палiна зiрнула на яго занадта сур'ёзны твар i спытала:

– Мiкалай, як усё прайшло, як ты схадзiy? Ты, дарэчы, хутка вярнуyся…

– Хутка, але не спакойна. Будынкi руйнуюцца на вачах. Пачвары нейкiя лётаюць, якiх я яшчэ не бачыy. Потым, наткнуyся на iстоту i атакаваy яе першым. Але мне было нескладана дастаць карту. Я i больш складаныя вырашаy праблемы.

– Істота?! – цiха, з нейкай горыччу сказала Палiна.

Унутры дзяyчыны yзнiк неспакой i страх, яна баялася сустрэць нябачаную iстоту. Яна не магла yявiць сабе яе сапраyдны вобраз, затое з лёгкасцю yяyляла i прыдумляла сабе yсякае.

– Глядзi! – паказаy на карту Мiкалай. – Мы не пойдзем па гэтай дарозе, занадта адкрытая мясцовасць… Гэта ж колькi яшчэ па горадзе крочыць. Не, гэта для нас небяспечна. Мы не зможам выйсцi за межы Гомеля. Я прапаную, скарыстацца момантам, пакуль ёсць электрычнасць, i выехаць з горада на электрычцы. Я шмат разоy быy на вакзале, але не адважваyся паспрабаваць завесцi электрычку, праверыць яе. Але яна там сапраyды ёсць! – сказаy ён i стаy вадзiць пальцам.

 – Вось адсюль мы выедзем, як мага далей, прадоyжым шлях па гэтым кiрунку. Але ёсць адно «аднак»…стрэлкi на чыгунцы могуць згуляць не на нашу карысць.

– Так мы можам спынiць састаy у любы момант i пайсцi пешшу… – дадала Палiна.

– Так. Усё так… Добра. Возьмем за аснову план з электрычкай.

– Дык, а калi будзем выходзiць?

– Ты хочаш зараз выйсцi? Не спяшайся. Трэба сабраць рэчы i старанна yсё абдумаць. Нават калi мы з горада выберамся, нас чакае доyгi, i не думаю, што бяспечны шлях.

Яны яшчэ доyга размаyлялi аб сумесным падарожжы. Пасля доyгiх роздумаy i выстройвання лепшага маршруту – адразу быy пабудаваны план. Якi-нiякi, але yсё ж план, якому яны павiнны будуць строга прытрымлiвацца, каб не губляць час i не натрапiць на складанасцi.

На карце чырвоным маркерам былi пастаyленыя тоyстыя кропкi папаyнення запасаy ежы i пiцця, а таксама абведзеныя месцы адпачынку, начлегу. Адна няроyная чорная лiнiя малявала самы кароткi i лепшы шлях да Бабруйска.

Другая лiнiя, была даyжэйшай, была на выпадак правальнай iдэi рухацца па чыгунцы – служыла планам «Б». Кожны з будучых падарожнiкаy, падчас абмеркавання, уносiy свае пажаданнi. Пажаданнi Мiкалая не былi дрэннымi для абодвух, менавiта ён вырашаy, як будзе праходзiць маршрут. А вось пажаданнi Палiны патрабавалi зменаy, больш часу y дарозе. Дзяyчына вельмi хацела yнесцi больш кропак для прывалаy, больш адпачынку, разбiць на адрэзкi вельмi доyгiя дарогi.