Нязніклыя

Трэба было добра выспацца, але як можна добра спаць, калi заyтра цябе чакае няпростая дарога? Думкi аб ёй мiмаволi лезлi y галаву. Хваляванне, перажыванне i yяyленне гоняць сон. Нават сабака не змыкаy сваiх рудых вачэй, адчуваy неспакой людзей.

Ноч была маyклiвай, доyгай. Толькi y яе сярэдзiне двое змаглi заплюшчыць вочы.

Ранiцай, завадны гадзiнны механiзм звонка затрашчаy, закрычаy, як шалёны, аб тым, што пара падымацца. Гэта казала, што малазнаёмыя людзi i адзiн сабака, адправяцца y новыя прыгоды. Мiкалай хутка заглушыy раздражняльны гук, двое лянiва yставалi на ногi.

Праз гадзiну, добра прачнуyшыся, ужо yсе былi сабраныя. Палiна накiнула на сябе свой невялiкi шэры заплечнiк набiты рэчамi i падышла да радыё. Уключыла яго y апошнi раз. Прыемны мужчынскi голас разборлiва спяваy пра пачуццё суму, лiрычная музыка ахiнала словы спевака, станавiлася сумна на душы. Песня нiбы клiкала да сябе. Здавалася, што яе жыyцом спяваюць у Бабруйску i адтуль транслююць на yвесь свет. Цёпла i меладычна было y памяшканнi некалькi хвiлiн, пакуль радыё iмгненна не змоyкла. У тую ж гадзiну, i святло згасла. Быццам хтосьцi апусцiy рычаг рубiльнiка i электрычнасць знiкла. Дзяyчына yбачыла лёгкае святло, якое прабiвалася скрозь закрытыя вокны, i, з неспакойным пачуццём, адышла y бок, блiжэй да дзвярэй. Мiкалай у гэты час дастаy светлавую палачку з хiмiчным святлом, сагнуy яе i кiнуy у цэнтр памяшкання. Светла-зялёнае святло дапамагло iм бачыць адзiн аднаго. Хлопец пасадзiy Яшу y спецыяльную сумку-пераноску, а затым спiной павярнуyся i накiнуy яе на сябе. Чорны заплечнiк, у якi змясцiлiся толькi самыя патрэбныя рэчы, хлопец павесiy спераду. Рыжую валасатую галаву ён схаваy чорным шырокiм капюшонам ад талстоyкi, якую ён надзеy на голае падкачанае цела. Нiжэй, на доyгiх нагах, нагавiцы цёмны хакi з тонкай шчыльнай тканiны i светлыя, цялеснага адцення, чаравiкi.

У хлопца было два пiсталеты, чатыры абоймы, ён мог падзялiцца з дзяyчынай, але гэтага не зрабiy. Мiкалай быy не гатовы даверыць зброю чалавеку, з якiм правёy так мала часу.

Цi yмее яна наогул карыстацца пiсталетам? Якое мiнулае y яе? Як яна выжыла y такi цяжкi i незвычайны апошнi месяц? Ён не дапытваy Палiну, не цiснуy на яе, бо баяyся аддалiць яе ад сябе. Не ведаy, як адрэагуе на яго пытаннi Палiна i цi будзе адказваць на iх толькi праyдай. Мiкалай лiчыy, што будзе лепшым рашэннем пакiнуць зброю пры сабе, а па дарозе даведацца пра дзяyчыну: у паводзiнах, у размове.