Нязніклыя

Сама ж Палiна меркавала, што хлопец знайшоy зброю y мiлiцэйскiх участках i, не турбавалася аб тым, што y яе няма такой абароны.

Усе стаялi перад дзвярамi, накрылi галаву тканiнай. Мiкалай накiнуy капюшон, а вусны i нос схаваy пад чорнай маскай. Дзяyчына прыгожа абматала сабраныя валасы y зялёную тканiну i таксама схавала нiжнюю частку твару пад чорнай маскай. Мiкалаю было цяжка пакiдаць свой бяспечны куток, пакiдаць яго з пачуццём, што ён больш нiколi не вернецца y родны горад. А Палiна, наадварот, спяшалася выйсцi на вулiцу, пакiнуць памiраючы горад i дабрацца да месца, дзе яе чакаюць.

– Ты гатовая? – спытаyся Мiкалай у дзяyчыны.

– Так. Давай жа хутчэй адчынем дзверы, – упэyнена адказала Палiна.

Раптам, непрыемна i звонка, па-новаму заспявала радыё сваiм трэскам. Усе двое тузанулiся ад нечаканасцi. Святло лямпаy замiргацела вельмi хутка. Сабака толькi павярнуy галаву на музыку i паварушыy вушамi. Пасля чаго, хлопец рэзка павярнуyся, падышоy да радыёпрыёмнiка i вырваy вiлку з разеткi.

– Цяпер мо, пойдзем? – спытала дзяyчына.

Палiна шукала новыя прыгоды. Яна была з тых людзей, якiя не сядзелi на адным месцы, не любiлi маркотных i аднастайных дзён. Нават у такi змрочны час, ёй хацелася рухацца, адправiцца y паход. Менавiта таму яна блукала па горадзе не толькi думаючы пра дачку, але i y пошуках чагосьцi новага. І сустрэyшы Мiкалая, яна нi y якiм разе не хацела спыняцца. Бо побач з iм, яна станавiлася яшчэ храбрэй, была гатовая зазiрнуць далей гарадскiх будынкаy.

– Палiна, зараз, калi выйдзем. Ты iдзi за мной, трымайся мяне. Рабi yсё аб чым я цябе прасiy учора. Усё тое, што датычыцца нашай бяспекi…калi ласка, моyчкi рухаемся да вакзала. Нi слоy, нiякiх глупстваy, нiякiх рухаy у бок без асаблiвых прычын ты не робiш. Усё разумееш? – звярнуyся хлопец i сур'ёзна паглядзеy на мiлую дзяyчыну.

– Слухаюся, камандзiр, – хiтра yсмiхнулася яна.

– Добра, iдзем ужо…але строга па плане, – настойваy Мiкалай.

– Мг, – добрая yсмешка не пакiдала яе вуснаy. – Адчыняй ужо.

«Будзе цяжка!» – падумаy ён i адвёy вочы. Адчынiy, расхiнуy дзверы.

Двое ступiлi на вельмi дробны шэры пясок.

V

Ранiца была зацiшная, бясхмарная, цёплая. Пыл спакойна ляжаy унiзе, нiбы яшчэ не прачнуyся, а працягваy цiха спаць.