Нязніклыя

Я быy не занадта блiзка да iх, але што разгледзеy, тое i распавядаю, – казаy Мiкалай, робячы пару нацiскаy на кнопкi панэлi, лямпачкi загарэлiся зялёным колерам i ён прадоyжыy гаварыць. – Потым з’явiлася яшчэ адна iстота, але пасля брэху сабакi, яна yскрыкнула сваiм рэзкiм голасам, i схавалася y пясочных вятрах. Пасля чаго, я падбег да хлопца, выказаy здагадку, што ён паранены i паспрабаваy выратаваць яго. Але ён быy у поyным парадку, так ён мне сказаy. Ён назваy мне сваё iмя, Уладзiмiр. І ведаеш што, ён нават не вельмi здзiвiyся майму з'яyленню.

А без усялякай турботы вымавiy: «Ты бачыy гэта?» Я так зразумеy, ён казаy аб iстотах. Мы вялi дыялог, я iшоy за iм, побач. Мы правялi нейкi час у наваколлях пустога мiкрараёна. Думаy: «Ну вось, нарэшце, я не адзiн.» Пакуль не пачалося яго… Ну, пакуль ён не пачаy гнаць нейкае трызненне. Ён усё часта паyтараy пра нейкiя прывiды. Часта казаy пра тое, што з намi iдзе нехта яшчэ, з самага нашага знаёмства, нехта трэцi. Ён казаy аб дзяyчынцы. Але акрамя Уладзiмiра, я з людзей нiкога не бачыy. Я правёy з iм некалькi хвiлiн, i за гэты час ён усё больш з’язджаy з глузду. Ён гаварыy з уяyнай дзяyчынай. Распiсваy мне жахi, што стваралiся y яго галаве, казаy аб тым, у што было цяжка паверыць. Але калi Уладзiмiру здалося, што побач iстоты, ён закрычаy, як шалёны, размахваy рукамi. Як я зразумеy, яму здавалася, што яны акружаюць яго i нападаюць. Толькi yсё было спакойна y акрузе. Затым той хлопец накiнуyся на мяне. У яго жорсткiх счырванелых вачах адбiвалася бязлiтаснасць. Вiдаць, я стаy для яго той iстотай, якая хацела яго забiць, а можа нейкiм iншым ворагам. Я быy напалоханы, змагаyся з iм. Адчуваy яго yдары зноy i зноy, пры гэтым не адчуваy, як па маiм твары лiлася мая кроy. Яша спрабаваy напужаць Уладзiмiра, брахаy на яго скрозь ахоyную маску, якая ахоyвала яго ад пылу i не давала yсадзiць iклы. Не ведаю як, можа лапай, але сабака зняy з сябе маску i дзiка накiнуyся на таго хлопца – укусiy яго. У той момант я заyважыy, як Уладзiмiр, знаходзячыся не y сабе, адцягнуyся ад удараy. І я адкiнуy яго да машыны, выцягнуy пiсталет i халоднакроyна стрэлiy… Уладзiмiр сядзеy каля аyтамабiля, перакулiyшы галаву, нiбы глядзеy у неба. Я не змог змiрыцца з тым, што рабiлася y яго галаве. Хлопца мучылi галюцынацыi, крыкi ад болю, злосць i нянавiсць да фантазiй у галаве. Мне было вельмi страшна – i я вырашыy спынiць яго атручаны розум.

Палiна слухала хлопца i нiяк не магла ачуцца.