Нязніклыя

Палохала yсё: высокi рудавалосы хлопец насупраць, невядомая iстота, дрэнныя думкi, змрочнае апавяданне, заблытаны вiдзеж.

– Але я, спадзяюся, што ты мне не хлусiш, – з нейкiм вiдавочным папярэджаннем у голасе вымавiy Мiкалай. – Не хачу, каб сiтуацыя паyтарылася…

Дзяyчына адышла блiжэй да сабакi i вельмi спадзявалася, што з ёй не будзе так, як было з Уладзiмiрам.

– Ёсць! Ёсць кантакт з электрычнасцю! – радасна выклiкнуy Мiкалай, быццам казаy гэта Яшу, абыходзячы сяброyства з Палiнай. – Запускаю рухавiк!

Невялiкi сабака хутка завiляy чорным хвастом, выбiваy пыл з мяккай спiнкi чорнага крэсла.

Цiха загуy чыгуначны транспарт, затрашчалi токапрыёмнiкi ад бадзёрага дотыку да кантактнага провада. Загарэлася табло y вагонах з надпiсам: «Гомель – Мiнск». Павольна, як вусень, наперад заварушылiся вагоны. Спачатку, Мiкалай не спяшаyся да мэты, але крыху пачакаyшы, дадаy хуткасцi транспарту, жадаючы хутчэй пакiнуць горад. Але так, як шкла не было нi на адным з вокнаy, прахалоднае паветра yрывалася i прасочвалася скрозь адкрытыя месцы, высока паднiмаyся пыл, не дазваляючы камфортна глядзець па баках.

Тады хлопец запаволiy ход электрычкi i дастаy з свайго заплечнiка пару ахоyных акуляраy. Ён падзялiyся з Палiнай, загадаy iх хутка надзець.

Транспарт кацiyся па горадзе, якi быy падобны да горада y час вайны. Лета нiбыта было толькi на календары, а не на вулiцах. Шэра-чорныя будынкi прабягалi каля iх, яркiя фарбы страцiлi сваю прывабнасць, увесь змрочны выгляд наводзiy сум, а y душы не сцiхала нуда па мiнулым жыццi.

За вокнамi yсё згасала. Праязджаючы пад аслабелым мастом i гледзячы на кiнуты горад, Палiне здавалася, што дастаткова яшчэ пару тыдняy i Гомель зусiм знiкне. Застануцца толькi горы пяску, попелу i пылу. Ну а пакуль, дзе-нiдзе гулялi маленькiя тарнада. Лёталi птушкi над дрэвамi, садзiлiся на галiнкi, аббiвалi пыл, надавалi сапраyдную зялёную афарбоyку лiстоце – змагалiся i прыстасоyвалiся да новых рэальнасцяy.

Палiна адцягнулася ад дарогi, глядзела y бок на невялiкую колькасць чорных птушак i быццам казала iм: «Адлятайце, адлятайце y iншыя краi!» Яна як бы клiкала iх з сабой.

З цяжкай душой, думала аб тым, каб яе родныя былi зараз з ёй. І адразу, справа, нiбы зусiм побач, Палiна пачула гучны крык крумкача i здрыганулася. Яна павярнула галаву на Мiкалая. Але замест яго яна yбачыла iстоту, якая стаяла y iрваным адзеннi хлопца. Плячыстае цела вяло машыну па рэйках i глядзела наперад.