Душа твая светлая

Можна сказаць, а так i было, за адной партай сядзелi. Ён артыст…

Пры апошнiх словах загадчыца перавяла пагляд на Кузьму i перапытала:

– Артыст?

– Клоyн-фокуснiк, – падхапiy Кузьма.

– Гэта цiкава, – усмiхнулася Ларыса. – А што ад мяне патрабуецца?

– Па-першае, памяшканне, – працягваy Вiктар. – Па-другое, аб’ява аб тым, што y нядзелю а дванаццатай гадзiне будзе выступаць клоyн Кузёмка.

– Хто-хто? – не зразумела загадчыца.

– Гэта маё артыстычнае iмя, – адказаy клоyн i гожа пакланiyся, руку прыклаyшы да грудзей.

 – Мая вам пашана, мадам: Кузьма Кузьмiч Казiмiрчык!

– А якi кошт вашых бiлетаy, Кузьма Кузьмiч?

– Прабачце, Ларыса Фёдараyна, але я сваiм аднавяскоyцам паказваю фокусы бясплатна!

– Будзе аб’ява! – паабяцала Ларыса.

Вiктар клiкаy пераначаваць у яго, але Кузьма адмовiyся:

– Не, лепей будзе дома. У запечку мне заyсёды было цёпла, дый тое-сёе з пасцельных рэчаy я прыхапiy з сабою.

– Значыць, не на адзiн дзень ехаy, – зазначыy Вiктар.

– А што, толькi табе на старасцi гадоy дамоy вяртацца, – сказаy, бы пацвялiy, Кузьма.

* * *

У нядзелю вясковы клуб быy бiтком набiты: паглядзець фокусы прыйшлi i старыя, i малыя. Усе нецярплiва чакалi, калi на сцэне з’явiцца артыст. А ён ля люстра прыводзiy сябе y парадак. Неyзабаве нос стаy ярка-чырвоным, лысаватую галаву yпрыгожыy рыжы парык, а на iм «усеyся» берэт такога ж колеру, толькi святлейшы. Ногi схавалiся y чаравiках з непамерна доyгiмi насамi.

Кузьма яшчэ раз агледзеy сябе y люстра i знайшоy, што пара iсцi да публiкi.

Яго выхад сустрэлi такiмi апладысментамi, што здавалася, дах рухне, i Кузьма болей чым гадзiну весялiy народ. Спачатку адну падкiнуy талерку, пасля дзве, тры i, нарэшце, чатыры. І жанглiраваy хвiлiн дзесяць-пятнаццаць.

Гледачы, затаiyшы дыханне, сачылi за артыстам, баючыся, што паб’е талеркi. Калi ж Кузьма сабраy усе y руцэ i кланяyся публiцы, зала раптам выдыхнула напругу i дружна заапладзiравала. Праyда, праз воплескi прабiyся адзiн бас:

– Талеркi кiдаць – не поле араць!

Краем вока артыст вылавiy: гаварыy мажны мужчына з трэцяга рада.

Як урэшце апладысменты сцiхлi, Кузьма падышоy да краю сцэны i паклiкаy рукою таго, хто гаварыy:

– Мiлы таварыш, падыдзiце, калi ласка, да мяне!

Мужчына сканфузiyся, крыху пачырванеy i незадаволена падняyся з месца, засланiyшы шырокай спiнаю двух чалавек, што сядзелi за iм:

– Хто? Я-а?..

– Ты-ты!

Яшчэ болей бянтэжачыся пад паглядамi соцень вачэй, мужчына падняyся на сцэну.