Душа твая светлая

– Як цябе завуць, араты?

– Пятро Заяц.

– Заяц? – хмыкнуy Кузьма. – Вы больш да мядзведзя падобныя.

Пятро yхмыльнуyся, магчыма, задаволены такiм параyнаннем. Нiбыта вярзiла-мядзведзь, падняyся ён над шчупленькiм клоyнам, а той працягнуy яму дзве талеркi:

– Ну, пакажыце, Пятро Заяц, сваё майстэрства y жанглiраваннi!

– Я-а? – усё больш здзiyляючыся, перапытаy Пятро. – Дык я iх разаб’ю!..

– Адкупiце, – спакойна адказаy клоyн. – Так мяне вучылi жанглiраваць. І, ведаеце, дапамагло: хутка перастаy бiць талеркi.

– Ну-ну, давай, Пеця! – падтрымлiвала аднавяскоyца зала, але той рашуча заматаy галавою:

– Не, не буду!..

Кузьма за гэты час заyважыy, што y Пятра з верхняй кiшэнi вытыркаецца ланцужок ад гадзiннiка. Адразу зразумеy, як сыграць з суразмоyцам:

– А y цябе, Пятро, аказваецца, i гадзiннiк ёсць?

– Сябры падарылi, як на флоце служыy, – з гордасцю адказаy Пятро. – Нават наш крэйсер намалявалi.

– Пакажы!.. Цудоyны гадзiннiк! А памяць якая засталася пра сяброy-маракоy! – з захапленнем разглядваy Пятроy падарунак клоyн.

– Перадавiк! – гукнула Зоська Вакулiч – суседка Казiмiрчыкаy.

Артыст ужо быццам забыyся пра кiшэнны гадзiннiк i расказваy, як яго вучылi жанглiраваць, колькi выпадае трэнiравацца, перш чым выйсцi на подыум, а потым, як бы мiмаходзь, перапытаy Пятра:

– Значыць, ты не згодзен жанглiраваць?

– Не-а…

– То iдзi на сваё месца!

Пятро зрабiy крок i павярнуyся да Кузьмы:

– А гадзiннiк?

– Якi гадзiннiк?

– Той, што я табе даy.

– Я ж табе вярнуy!

– Не, не вярнуy.

– Не вярнуy, – падтрымала Пятра Зося, i той упэyнена дадаy:

– Вось у гэтую кiшэню ты сабе паклаy!

– Калi так, дык вазьмi, – i, заyважыyшы Пятрову нерашучасць, падахвоцiy: – Бяры, бяры, не саромейся!

Пятро абследаваy кiшэню, але ягоны гадзiннiк як скрозь зямлю правалiyся.

– А ты y сваiх кiшэнях пашукай! – прапанаваy Кузьма.

І якое было здзiyленне, калi y правай нiжняй кiшэнi адшукаyся той самы гадзiннiк з крэйсерам! І калi яго толькi Кузьма yкiнуy?!

Пасля артыст паказваy iншыя фокусы, здзiyляючы вяскоyцаy. Кузьма даyно пазнаy у першым радзе аднакласнiка Вiктара Бушылу. Сёння ён быy паголены i нават пры гальштуку. Побач сядзеy бялявы вiхрасты падлетак, у нечым падобны да Вiцькi y маленстве. «Кузёмка!» – здагадаyся клоyн.

На адзiн з фокусаy ён паклiкаy хлопчыка на сцэну.