Душа твая светлая

З мастацкiмi творамi Зiновiй Прыгодзiч выступае y друку з 1957 года, а першае апавяданне на рускай мове – «Деньги» – было надрукавана y пiнскай раённай газеце «Полесская правда» y 1963 годзе. Пiша нарысы, апавяданнi, аповесцi, лiтаратурна-крытычныя артыкулы. Яшчэ – i вершы. Аyтар многiх кнiг прозы i публiцыстыкi. А? Можа, пералiчыць некаторыя кнiгi? У астатнiх бiяграфiях ёсць, а тут няма.

Апавяданнi, якiя yвайшлi y гэты зборнiк, – пра каханне. Аyтар не мае на мэце y нечым пераканаць чытача, не выступае y сваiх творах вялiкiм фiлосафам.

Часам можа падацца, што пiсьменнiк знарок накiроyвае yсю yвагу на сюжэт i не iмкнецца нейкiм чынам выбудаваць канфлiкт, а пасля даць героям шанц выйсцi з яго… Усё даволi проста. Цi выглядае так толькi вонкава? Мо чытачу варта глыбей паразважаць над гэтымi творамi, каб зразумець, якiм сапраyды бывае каханне?..

Дзiкая архiдэя

1

Старшы навуковы супрацоyнiк Батанiчнага саду Васiль Дзядзюля прыйшоy пасля абеду y аранжарэю, але не паспеy яшчэ нават распрануцца, як яго паклiкалi да намеснiка дырэктара па навуковай частцы.

Васiль здзiвiyся (не часта яго клiкалi да начальства) i крыху збянтэжыyся: чаго гэта ён iм спатрэбiyся? Можа, нешта непрыемнае здарылася?

Але нiчога асаблiвага не здарылася. Намеснiк дырэктара, як толькi Дзядзюля зайшоy, прадставiy яго маладой жанчыне, што сядзела за прыстаyным столiкам.

– Знаёмцеся. Гэта – наш галоyны спецыялiст па архiдэях Васiль Пятровiч. А гэта – карэспандэнт рэспублiканскай газеты Наталля…

Жанчына паднялася з-за столiка, падала руку:

– Наталля Кот.

– Вельмi прыемна, – па iнерцыi вырвалася y Дзядзюлi, хаця y душы ён адчуy хутчэй пачуццё прыкрасцi, чым прыемнасцi. Журналiстаy ён не любiy. Адрываюць ад работы, даймаюць рознымi тупымi пытаннямi, а пасля yсё пераблытаюць i напiшуць такое, што часам бывае сорамна калегам глядзець у вочы.

– Ну i добра, – пацёр задаволена рукi намеснiк дырэктара. – Васiль Пятровiч, пазнаёмце, калi ласка, карэспандэнта з работай нашай аранжарэi i раскажыце пра yсё, што яе зацiкавiць.

Пакуль iшлi да аранжарэi, Дзядзюля прыгледзеyся да жанчыны. Выгляд яна мела даволi экстравагантны. Падраныя на каленях джынсы, нейкая нехлямяжая наросхрыст кофтачка, праставатыя, у выглядзе вялiкiх кольцаy завушнiцы, кароткая, ускудлачаная прычоска. Быццам i не маладуха yжо, а косiць пад дзяyчыну-падлетка. Ад гэтага прыкрасцi на душы y Дзядзюлi яшчэ прыбавiлася.