Душа твая светлая

Што яна, гэта эпатажная краля, можа зразумець у такой тонкай, далiкатнай справе, як селекцыя дзiкiх архiдэй.

* * *

Аднак Дзядзюля памылiyся.

Свой аповед ён пачаy здалёку. Аб тым, што дзiкая архiдэя – адна з самых старажытных раслiн свету. Ёй, па меркаваннi некаторых вучоных, ужо каля 65 мiльёнаy гадоy. Зараз налiчваецца каля 35 тысяч вiдаy гэтай экзатычнай i неверагодна прыгожай кветкi. Аднак колькасць вiдаy год ад году катастрафiчна змяншаецца. З-за варварскiх, меркантыльных адносiн чалавека. Спробы вырошчваць дзiкую архiдэю y хатнiх умовах звычайна канчаюцца няyдачай.

Гэта надзвычай далiкатная, дужа пяшчотная раслiна, якая патрабуе асаблiвага догляду i пастаяннага клопату. Тым не менш некаторыя гатункi архiдэй вучоным удалося адаптаваць да еyрапейскiх клiматычных умоy. Шырока распаyсюджаны, у тым лiку i y нас, у Беларусi, венерын чаравiчак. Ёсць такая легенда…

– Даруйце велiкадушна, – няёмячыся, перапынiла яго завучаны, спецыяльна напрацаваны для журналiстаy аповед Наталля.

 – Усё вельмi цiкава, але я пра гэта yжо ведаю. Перад сустрэчаю з вамi я сёе-тое пачытала. А мне хацелася б, каб вы расказалi менавiта пра свае доследы, пра тое, чым, якiмi асаблiвасцямi вызначаецца ваша аранжарэя.

Цяпер ужо сумеyся Дзядзюля. Звычайна яго паэтычна-натхнёны, а па сутнасцi банальны аповед выпадковыя журналiсты yспрымалi на yра, а гэтая, цi бачыш ты, падрыхтавалася i настроена на сур’ёзную размову. Кашлянуyшы y кулак i зрабiyшы невялiчкую паyзу, Васiль Пятровiч перайшоy да канкрэтных спраy, да таго, чым ён шчыльна займаyся апошнiя гады.

І гэта аказалася цiкавым не толькi для журналiсткi, але i для яго самога. Бадай, упершыню ён уголас агучваy зробленае, падсумоyваy вынiкi сваёй карпатлiвай даследчыцкай працы.

Наталля з разуменнем слухала яго аповед, задавала пытаннi, якiя сведчылi, што яна не такi yжо i дылетант, як яна сказала пра сябе на самым пачатку. Пад канец размовы Дзядзюля нават выказаy ёй камплiмент:

– Вы парадавалi мяне дасведчанасцю.

Адкуль гэта y вас?

– Проста я люблю кветкi. У мяне дома iх шмат розных, у тым лiку i адна архiдэя.

– І якая ж?

– Фаленопсiс.

– О, гэта адна з маiх любiмых архiдэй.

– Яе яшчэ называюць архiдэя-матылёк. Калi яна зацвiтае, ад яе нельга адарваць вачэй.

І толькi цяпер ён звярнуy увагу на твар жанчыны. У iм было нешта ад цыганскага, паyднёваазiяцкага аблiчча. Асаблiва заварожвалi вочы – цёмна-аксамiтныя, глыбокiя, дзiкавата-цiкаyныя.