Душа твая светлая

І голас… Дзядзюля са здзiyленнем адчуy, што гэты грудны, мяккi, здавалася, таксама нейкi аксамiтны голас адгукаецца y ягоных грудзях хвалюючым рэхам.

Развiтваyся ён з Наталляй, не хаваючы сваёй сiмпатыi:

– Вось, калi ласка, мая вiзiтоyка. Калi yзнiкнуць якiя пытаннi – званiце.

Наталля yзамен падала яму сваю вiзiтоyку:

– Дзякуй за пазнавальнае iнтэрв’ю. Думаю, што гэта будзе цiкава i нашым чытачам.

2

Праз тыдзень Наталля пазванiла.

– Васiль Пятровiч, я падрыхтавала матэрыял, хачу, каб вы яго пачыталi.

А раптам пракралася якая недакладнасць.

– Зраблю гэта з задавальненнем. Прыходзьце… Наталля…

Вымавiy гэтае iмя i адчуy, як нешта цёплае, хвалюючае разлiлося y грудзях. Дзiyна: пасля балючага, складанага разводу, калi жонка абвiнавацiла яго ва yсiх смяротных грахах, а найперш у тым, што ён, няyдачнiк, не змог забяспечыць ёй прыстойнае жыццё, i выставiла яго з кватэры з адным чамаданам, ён даy сабе слова больш нiколi не звязвацца з жанчынамi. Ад iх у яго адны непрыемнасцi.

Ён, вiдаць, i сапраyды няyдачнiк. Пасада навуковага супрацоyнiка нiколi не была грашовай. Але ён любiць сваю справу i гатовы прападаць у аранжарэi з ранку да вечара.

Амаль тры гады ён мужна трымаyся заведзенага правiла – пазбягаy усялякага знаёмства з жанчынамi. Што ж здарылася цяпер? Чаму званок малазнаёмай журналiсткi так усхваляваy яго? Каханне з першага погляду? Смешна пра гэта нават думаць. Але ж нешта yсхвалявала. Напэyна ж, не толькi голас? Не толькi вочы… Чаму yвесь гэты тыдзень ён не-не дый лавiy сябе на думцы, што прыгадвае Наталлю, хоча яе бачыць.

Аднойчы нават сабраyся патэлефанаваць. Але спынiy сябе iранiчна-здзеклiвым: а цi патрэбен ты ёй, такой моднiцы?

Наталлю ён сустрэy на прахадной. Яе знешнi выгляд прыязна yразiy Дзядзюлю. Жанчына была y кароценькай спаднiцы, якая адкрывала стройныя, па-дзявочы прыгожыя ногi. Белая прыталеная кашуля хораша падкрэслiвала высокiя, прывабныя грудзi. На хвiлiнку ён залюбаваyся Наталляй.

– Добры дзень! – нарэшце адгукнуyся Дзядзюля i, каб схаваць сваё нечаканае хваляванне, прапанаваy: – Давайце пройдзем да сажалкi, знойдзем там вольную лаyку, сядзем i пачытаем.

Вы не спяшаецеся?

– У прынцыпе, не. Хаця праз гадзiну мне трэба быць у рэдакцыi.

Чытанне iнтэрв’ю многа часу не заняло. Нiякiх правак, заyваг Дзядзюлю рабiць не давялося. Наадварот, ён пахвалiy Наталлю, што yсё яна напiсала правiльна i таленавiта.

– Адчуваецца, што вы пiшаце не толькi для газеты.