Душа твая светлая

Прызнайцеся: вершамi балуецеся?

Наталля засмяялася:

– Па-першае, вершамi нельга балавацца, iмi трэба займацца сур’ёзна. Гэта вялiкi Боскi дар. Па-другое, я такога дару пазбаyлена i нiколi – нi y юнацтве, нi пазней – вершаy не пiсала.

– А што пiсалi? Пiшаце?

Наталля прыкметна збянтэжылася, ажно запунсавелi шчокi:

– Так, глупства рознае.

– І y чым гэтае глупства заключаецца?

– Вам цiкава?

– Вельмi.

Яна паглядзела на яго засяроджана-yважлiва i, павагаyшыся, адказала:

– Лiрычныя мiнiяцюры, эсэ.

– А што такое эсэ?

– Гэта свабодны лiтаратурны жанр, якi дазваляе аyтару не прытрымлiвацца строгага сюжэта, вольна выказваць свае думкi, мыслiць асацыятыyна.

– А вы дасце мне што-небудзь сваё пачытаць?

– Васiль Пятровiч, навошта гэта вам?

– Вы, можа, здзiвiцеся, але y школьныя гады я сур’ёзна марыy стаць пiсьменнiкам. Пiсаy так званыя вершы, апавяданнi i рассылаy iх па розных рэдакцыях. Іх не друкавалi, але я yпарта пасылаy новыя.

Пакуль адзiн аyтарытэтны лiткансультант з Саюза пiсьменнiкаy не прыслаy мне вялiкае, па-бацькоyску заклапочанае пiсьмо i сказаy шчыра i прама, што лiтаратура – гэта не мая справа. Варта заняцца чым-небудзь канкрэтным. Я падумаy, падумаy i пасля школы паступiy на бiяфак унiверсiтэта, вырашыyшы, што прырода i паэзiя – у нечым вельмi блiзкiя сферы. І не памылiyся. Я люблю тое, чым сёння займаюся…

Наталля зноy паглядзела на яго пiльна-yважлiва i як бы трохi са здзiyленнем.

Сказала цiха, задуменна:

– Гэта шчасце, калi ёсць работа, якую любiш. А яшчэ… вялiкае шчасце, калi цябе хто-небудзь кахае.

Шчокi Наталлi зноy запунсавелi. Яна yзяла з рук Дзядзюлi свой рукапiс i парывiста паднялася з лаyкi:

– Прабачце. Мне трэба iсцi.

– Наталля, i yсё-такi я вельмi хацеy бы пачытаць што-небудзь вашае. Я магу вам пазванiць?

– Не ведаю. Будзе бачна.

І заспяшалася y бок прахадной. Толькi цяпер Дзядзюля заyважыy, якая y яе лёгкая, спружынiстая паходка.

Паходка балерыны.

3

Яны сустрэлiся недзе тыднi праз два. Для гэтага выпала зручная нагода: у газеце нарэшце надрукавалi iнтэрв’ю.

Дзядзюля пазванiy Наталлi, павiншаваy з публiкацыяй, сказаy, што газету прачытала кiраyнiцтва саду i яго на планёрцы пахвалiлi.

– Наташа, – нечакана сказаy ён i асекся, упершыню назваyшы яе гэтак, неафiцыйна. Але адчуy, што новае iмя яму спадабалася, яно больш цёплае, блiзкае. – Наташа.