Душа твая светлая

А што вы робiце сёння вечарам?

Яна памаyчала i адказала, як яму падалося, з нейкiм прыхаваным сумам:

– Сёння y мяне заняткi y спартыyнай секцыi.

– А заyтра?

– Заyтра – танцы.

– Калi ж у вас вольны вечар?

– Толькi y сераду.

– Тады я пачакаю да серады. Толькi вы, калi ласка, нiчым яе не займайце. Мне вельмi трэба з вамi пагаварыць. Дамовiлiся?

– Будзе бачна.

Дзядзюля абрадаваyся: ужо y тым, што яна не адмовiла яму y спатканнi, быy добры знак. Знак чаго? Ён задаваy гэтае пытанне самому сабе i знаходзiy адзiны адказ: у iхнiх адносiнах можа нешта атрымацца.

Вечарам у сераду яны сапраyды сустрэлiся. Усе гэтыя днi нецярплiвага чакання ён са здзiyленнем лавiy сябе на тым, што думае пра яе, што яму хочацца бачыць яе, чуць яе прыемны голас, якi выклiкае y душы даyно забытае хваляванне.

Дзядзюля запрасiy Наталлю y сваю любiмую, як ён жартам назваy, iмянную кавярню «Васiлькi». Гэта было зручна: блiзка i ад Дома прэсы, i ад яго работы. Да таго ж кавярня прываблiвала цiкавымi нацыянальнымi стравамi i была ад самага адкрыцця вельмi папулярнай у горадзе.

Заказалi дранiкi i журавiнавы сок. Ад большага, у тым лiку i ад вiна, Наталля адмовiлася.

Яму было прыемна, што Наталля прыйшла на сустрэчу сцiпла, але з густам апранутая, акуратна намакiяжаная. Дзядзюля не раз пераконваyся, як мала жанчын, што валодаюць гэтым тонкiм майстэрствам: альбо не дамажуцца, альбо, наадварот, нафарбуюцца так, што i самiх вачэй не вiдаць.

– Слухаю вас, Васiль Пятровiч, – з лёгкай усмешкай прамовiла Наталля, калi яны нарэшце yладзiлi з заказам.

– Па праyдзе кажучы, гэта я вас хачу паслухаць, – чамусьцi збянтэжыyся Дзядзюля. – Памятаеце, у мiнулы раз я казаy вам, што y школе спрабаваy нешта крэмзаць. Нiчога з гэтага y мяне не атрымалася, але цiкавасць да лiтаратуры засталася. На жаль, вучоба y аспiрантуры, цяпер вось напiсанне дысертацыi не дазваляюць мне сачыць за лiтаратурнымi навiнкамi. Вы да гэтага блiжэй. Чым цяпер народ захапляецца?

Наташа yсмiхнулася:

– Не ведаю, як народ, а я люблю сучасныя замежныя раманы.

– Да свайго сораму, не толькi не чытаy, але нават i не чуy.

– Ну вось… А гэта ж адзiн з самых яркiх прадстаyнiкоy сучаснага еyрапейскага постмадэрнiзму.

Дзядзюля адчуy, што чырванее, але не мог не запытацца:

– Даруйце, Наташа, а чым адрознiваецца гэты мадэрнiзм ад старога, добрага, стагоддзямi выпрабаванага рэалiзму?

– О, гэта няпроста. Я ж не крытык.