Душа твая светлая

Магу толькi сказаць, што y гэтых раманах падабаецца асабiста мне.

І Наталля спачатку як бы неахвотна, а пасля yсё больш захоплена, усё з большым натхненнем стала апавядаць аб нядаyна прачытаных раманах, аб iх асаблiвасцях, аб тым, што яны зачароyваюць сваёй нетрадыцыйнасцю, сваёй мiстычнасцю, неверагоднай напружанасцю i драматызмам сюжэта, свежасцю думак, стылю, мовы.

Калi б у гэты момант хто-небудзь чуy iхнюю размову, то, напэyна, нямала здзiвiyся б. Бо гаварылi яны зусiм не пра тое, аб чым павiнны гаварыць мужчына з жанчынай, а тлумiлi адно аднаму галаву бог ведае чым.

Але для Дзядзюлi гэта была зусiм не марока. Ён слухаy Наталлю з такой асалодай i зачараваннем, як не слухаy нiкога yжо апошнiя гады. Ім абодвум было цiкава. І y гэтым Дзядзюля таксама yбачыy пэyны знак.

Развiтвалiся яны yжо больш блiзкiмi, як бы даyно знаёмымi людзьмi.

Дзядзюля правёy Наталлю на аyтобусны прыпынак i толькi тут схамянуyся:

– Ой, ледзь не забыyся. Вы ж абяцалi мне прынесцi свае публiкацыi.

Яна ледзь прыкметна yсмiхнулася:

– А я падумала, што вам гэта yжо не цiкава.

– Цiкава, яшчэ як цiкава! – ён беражлiва yзяy часопiс «Полымя», якi дастала са сваёй сумкi Наталля, i прыклаy да грудзей. – Буду чытаць i yспамiнаць сённяшнi цудоyны вечар.

4

Наблiжаyся час абароны кандыдацкай дысертацыi. Судны дзень быy прызначаны на канец чэрвеня. Наперадзе мелася яшчэ амаль два месяцы. Два месяцы трывог, бясконцых клопатаy i мiтрэнг. Трэба было пасля заyваг на папярэдняй абароне давесцi дысертацыю да ладу, напiсаць рэферат, надрукаваць i разаслаць яго па спiсе.

Дамовiцца з апанентамi. Заказаць залу для банкету…

Але yсе гэтыя днi, калi Дзядзюля як ачмурэлы насiyся па горадзе, ён не забываy два разы на дзень – ранiцай i пад вечар – званiць Наташы. А кожную сераду выкройваy гадзiнку-другую, каб пасля работы сустрэцца з ёю, пагуляць у парку Чалюскiнцаy альбо пасядзець у кавярнi «Васiлькi».

Дзiyна, але гэтая жанчына, якую яшчэ зусiм нядаyна ён i ведаць не ведаy, станавiлася для яго yсё больш блiзкай, усё больш жаданай.

Яму прыемна было думаць пра яе, яшчэ больш прыемна бачыць, слухаць захопленыя аповеды пра новыя кнiгi. Ён ужо ведаy не толькi пра Павiча, але i пра Януша Вiшнеyскага, Сцiга Ларсана, Стывена Кiнга… Некалькi кнiг Павiча ён паспеy прачытаць. Не сказаць, каб быy паланёны яго раманамi, але чытаy з цiкавасцю, сёе-тое выпiсаy. У прыватнасцi, пра пацалункi, якiя бываюць больш красамоyныя за любыя словы.