Душа твая светлая

Да пацалункаy, праyда, справа y iх пакуль не дайшла. У яго было некалькi спроб, але як толькi ён вуснамi наблiжаyся да яе вуснаy – жанчына сваёй далонькай закрывала яму рот i далiкатна выслiзгвала з абдымкаy.

Ён пасля гэтага хмурыyся, хацеy паказаць, што крыyдуе, ды яна так гарэзлiва, так прыязна смяялася, што мужчына таксама пачынаy усмiхацца i крыyда iмгненна раставала.

Яны даyно перайшлi на «ты». І нават ласкавыя iмёны сабе прыдумалi. Яна называла яго Васiльком, а ён яе на замежны лад – Наталi. Ужо многае ведалi адно пра аднаго.

Праyда, больш даводзiлася расказваць пра сябе Дзядзюлю. Асаблiва yнiклiва Наташа распытвала пра яго былую жонку, чаму развялiся i чаму да гэтага часу ён ходзiць у халасцяках.

– А таму, што той, хто апёкся на малацэ, будзе дзьмуць i на ваду, – тлумачыy ён сваё адзiноцтва. А жартам дабаyляy: – Дык у мяне ж замест жонкi дысертацыя.

А вось Наташа пра сябе не спяшалася расказваць. На yсе яго просьбы адказвала няпэyна-загадкава:

– Усяму свой час.

Нарэшце надышоy дзень абароны.

Яго даследаванне хвалiлi, гаварылi, што ён змог сказаць новае слова y адаптацыi дзiкiх архiдэй ва yмовах Беларусi. Вынiкi тайнага галасавання таксама парадавалi: васямнаццаць «за» i толькi два галасы «супраць».

Наташа, якая прысутнiчала на абароне, павiншавала яго, але застацца на банкет не захацела:

– Ну што я буду сярод вас як белая варона.

– Тады мы з табой адзначым гэту падзею асобна.

– Будзе бачна.

5

Запрашаць каханую жанчыну y рэстаран Дзядзюлю падалося вельмi ж банальным.

Хацелася нечага незвычайнага, рамантычнага. Прыгадалася, як у гады студэнцтва яны невялiчкай кампанiяй у выхадны дзень выязджалi за горад, дабiралiся да глухога ляснога возера, лавiлi там рыбу, варылi юшку, спявалi пад гiтару хулiганскiя песнi.

Праyда, даyно yжо няма нi рыбацкiх прылад, нi начыння для юшкi. Але застаyся заплечнiк з палаткай ды яшчэ надзея на тое, што возера па-ранейшаму на сваiм месцы. Невядома было толькi, як аднясецца да такой прапановы Наташа.

Але тая, як толькi пачула пра вылазку за горад, ажно запляскала y далонi:

– Выдатна! Цудоyна!..

Але тут жа спахмурнела:

– А хiба мы yправiмся пасля работы?

– Не yправiмся. Трэба па меншай меры цэлы дзень.

Аднак адпрошвацца y начальства не хацелася нi яму, нi ёй. Заставалася субота альбо нядзеля.

– А што я скажу мужу? – заклапочана паглядзела на яго Наташа. І тут жа махнула рукой: – А, што-небудзь прыдумаю.