Душа твая светлая

У нас часам бываюць рэпетыцыi y выхадныя днi…

Выбралi блiжэйшую суботу.

Наташа здзiвiла яго y чарговы раз. Прыйшла y простай летняй сукенцы, якая хораша аблягала яе зграбную, стройную постаць. Аднак Дзядзюля яе мякка пажурыy:

– Наталi, мы ж у лес сабралiся, а не на танцы.

– А y мяне во тут, – паказала яна пакет, – запасная адзежа. І красоyкi таксама.

– Тады ладна. Малайчына.

Частку дарогi праехалi рэйсавым аyтобусам, пасля – спадарожнай легкавушкай i кiламетры са два iшлi лясной сцяжынай пешкi.

Возера адкрылася раптоyна, як толькi яны прадралiся скрозь густы зараснiк дзiкай малiны, калючай шыпшыны i густога вербалозу. Блакiтнае люстэрка вады зачароyвала глыбокiм спакоем i першародным хараством.

Знайшлi невялiчкi лапiк чыстай травы з такiм жа чыстым пясчаным берагам. Дзядзюля з палёгкаю зняy са спiны цяжкi заплечнiк i стомлена yпаy на траву, закiнуyшы рукi за галаву. У высокiм блакiтным небе паволi плылi аблокi.

– Вось ён, зямны рай!..

Наташа засмяялася:

– Добра, Адам.

Давай ставiць палатку, а то як сонца прыпячэ – не будзем ведаць, куды дзявацца.

Дзядзюля думаy, што з палаткай яму давядзецца важдацца аднаму, але Наташа дапамагла яму надзвычай спрытна i кемлiва.

– А ты адкуль гэта yсё yмееш? – здзiвiyся Дзядзюля.

– Пасля раскажу. Давай спярша крыху перакусiм ды будзем купацца.

Яна дастала з заплечнiка, якi прынёс Дзядзюля, цырату, акуратна разаслала на траве, нарэзала кружочкамi агурок, паклала iх разам з вяндлiнай на хлеб – i атрымалiся апетытныя бутэрброды.

Перакусiyшы, пайшлi купацца. Наташа хуценька зняла цераз галаву сукенку (купальнiк ужо быy на ёй) i адразу кiнулася y ваду. Паплыла лёгка, прыгожа, далёка.

А ён у нерашучасцi yсё стаяy на беразе, мацаючы нагою даволi халодную ваду i, напэyна, так i не рашыyся б увайсцi, калi б не прысутнасць Наташы. Вады ён баяyся панiчна. Двойчы яму давялося тануць. У дзяцiнстве – у сваёй рэчцы, куды яго больш дарослыя зубаскалы кiнулi на самае глыбокае месца i ледзь пасля адратавалi.

А другi раз гэта здарылася y сочынскiм санаторыi. Ён адважыyся заплыць за буйкi i нечакана захлынуyся хваляю, ледзь не пайшоy на дно. Як ён дагрэбся да берага, адзiн Бог ведае. Пасля гэтага плаваy толькi yздоyж берага.

– Эй, плывi сюды! – гукнула з сярэдзiны возера Наташа. – Тут такая харашыня-а-а!

Ён усё ж увайшоy у ваду i паплыy – няyмела, па-сабачы. Пабоyтаyся крыху i выбраyся на бераг. А Наташа была y сваёй стыхii.