Душа твая светлая

Плавала i на сажонкi, i на спiне i нырала, ды так надоyга, што ён ажно пачаy хвалявацца:

– Наталi, хопiць ужо. Вылазь!

6

З вады яна выйшла як Афрадыта – уся y брыльянтавых кропельках, пазалочаная сонцам. «Якая ж яна зграбная, стройная, лёгкая… – залюбаваyся Дзядзюля. – Ёй пазайздросцiць любая дзяyчына».

Ён хацеy накiнуць ёй на плечы вафельны ручнiк, але жанчына адвяла яго руку:

– Не трэба. Мне не холадна. Такое ласкавае сонейка…

Пакуль Наташа загарала, падставiyшы твар сонцу i развёyшы рукi yбакi, Дзядзюля расклаy цяпельца i стаy падсмажваць на ражэнчыку скрылёчкi сала.

Нiчога y свеце няма смачнейшага за гэты паходны, з дымком далiкатэс!

Наташы спадабалася тут усё – i возера, i гэтае yтульнае цяпельца, i нават вiно, пляшку якога прыхапiy з сабою Дзядзюля. І, мусiць, усё гэта разам паспрыяла таму, што яна нарэшце разгаварылася i даволi шчыра расказала пра сябе. Аказваецца, будучы студэнткай журфака, яна на канiкулах хадзiла y шматдзённыя паходы (тады i навучылася ставiць палаткi).

У Карпатах стаяла на вяршынi гары Гавэрла. На байдарцы плавала па рэках i азёрах Браслаyшчыны.

Былi i непрыемнасцi. На апошнiм курсе закахалася y замежнага аспiранта. Яго звалi Азамат, па-арабску – герой, асiлак. І гэта сапраyды быy высокi, дужы, прыгожы хлопец. Яна закахалася так, што згубiла галаву. Пасля вечарынкi апынулася разам з iм у адной пасцелi. А праз месяц зразумела, што зацяжарыла. Калi сказала аб гэтым Азамату, той разгубiyся, занерваваyся, стаy угаворваць зрабiць аборт, прапаноyваy грошы.

І ёй адкрылiся вочы на гэтага героя. Яна рашуча парвала з iм усялякiя адносiны. А дзiця, што б там нi было, вырашыла пакiнуць.

І yсё ж ёсць на свеце Бог. Неyзабаве яна сустрэла Антона, свайго аднакласнiка, якi цi не з восьмага класа быy у яе закаханы, а пасля школы прапаноyваy ажанiцца. Але ёй, залатой медалiстцы, мроiyся прынц на белым канi. Антон жа быy звычайны, несамавiты хлопец, спецыяльнасць выбраy сабе рабочую i зорак з неба не хапаy.

Яна паступiла на журфак, пачала друкавацца y рэспублiканскiх газетах. Некалькi разоy яе паказвалi па тэлебачаннi. І пра Антона забылася канчаткова. А ён, аказваецца, увесь гэты час пiльна сачыy за яе поспехамi i па-ранейшаму моyчкi, аддана кахаy.

Пачалi сустракацца. І паколькi y яе становiшчы было yжо не да прынца, яна прыняла яго прапанову, i яны неyзабаве згулялi вяселле. А праз сем месяцаy нарадзiлася Алеська, любiмая дачушка.