Душа твая светлая

Такое бывае, растлумачыла яна Антону, дзiця неданошанае, але абсалютна нармальнае, здаровенькае.

Антон – добры, клапатлiвы муж. Яна паважае яго, хаця нiколi не кахала i не кахае. Ну i што? Так жывуць тысячы сямейных пар: кахае нехта адзiн, а другi дазваляе сябе кахаць.

Наталля паглядзела на Дзядзюлю сумным, як бы вiнаватым позiркам i цiха сказала:

– Ну вось. Цяпер ты ведаеш пра мяне yсё. І як пiсаy паэт: «Чего же боле? Что я могу еще сказать? Теперь, я знаю, в вашей воле меня презреньем наказать».

І горка yсмiхнулася:

– Што было, тое было… Тым не менш я нi аб чым не шкадую.

Мой любiмы Януш Вiшнеyскi навучыy мяне, што варта слухацца сваiх жаданняy, як толькi яны прыходзяць, i нiчога не адкладваць на пасля.

Яна паднялася i пайшла да возера, нерухома застыла на краёчку вады. І y гэтай маyклiвай постацi было столькi суму, журбы, жаночай горычы, што Дзядзюля не вытрымаy, падышоy да Наталлi, пяшчотна абняy яе за плечы. Яна павярнулася да яго, i ён убачыy, як з яе вачэй паволi сцякаюць жамчужынкi слёз.

– Наталi… мiлая… не плач, – суцешна шаптаy ён, цалуючы яе шчокi, вусны. – Не плач. Я кахаю цябе, Наталi.

Яна парывiста абняла яго i апякла гарачым, невымоyна салодкiм пацалункам. Дзядзюля не помнiць ужо, як ён, ап’янёны, нiбы звар’яцелы ад неспатольна-страсных пацалункаy, ад яе маладога, пругкага, гарачага цела, правалiyся y нейкае аглушальнае прадонне, дзе бушаваy расхрыстаны шторм i гучала нечуваная, незямная музыка.

Выплылi яны y рэальнасць ледзь жывыя, задыханыя.

Моyчкi ляжалi побач усё яшчэ ва yладзе неверагодных пачуццяy.

Наталля павярнулася да яго i шапнула на вуха:

– Сёння я yпершыню адчула сябе жанчынай.

– Наталi, – пяшчотна адгукнуyся ён. – Дзякуй табе за yсё. Я сёння шчаслiвы.

7

Наталля знiкла раптоyна i нечакана.

Дзядзюля званiy ёй на дзень шмат разоy – абанент быy недаступны. Хадзiy да Дома прэсы пад канец рабочага дня, спадзеючыся сустрэць жанчыну там, – марна. Аднойчы не вытрымаy, зайшоy у рэдакцыю. На пытанне, цi можна бачыць Наталлю Кот, яе каляжанка абыякава, не адрываючы галавы ад папер, адказала:

– А яна захварэла.

Захварэла. Чаму ж упарта маyчыць? Што здарылася?

Дзядзюля пакутаваy у розных здагадках i не знаходзiy сабе месца.

Яна пазванiла сама.

– Наталi! – абрадаваyся Дзядзюля. – Дзе ты? Што ты?

– У мяне yсё кепска. Вельмi кепска, – глухiм, як не сваiм голасам адказала яна. – Калi ласка, выслухай мяне i зразумей. Нам больш нельга сустракацца.