Душа твая светлая

Як усё з густам падабрана…

Жанчына, вядома ж, усё гэта чуе, але яшчэ нейкi час iдзе горда i моyчкi. Нарэшце не вытрымлiвае, паварочваецца i адорвае Івана yдзячнай усмешкай. Яна шчаслiвая: яе yбор (якi, як высвятляецца пазней, пашыты y самога Зайцава) годна ацэнены. Пасля гэтага yступiць у размову yжо не складала анiякiх цяжкасцей.

Другую жанчыну Іван бярэ iншым. Пачынае хвалiць постаць, шчыра, натхнёна:

– Бог мой, i дзе, у якiм краi такiя красунi водзяцца? Стан тонкi, стройны, гiбкi. Хада лёгкая, прыгожая. Глядзiш – i y самога вырастаюць крылы…

А калi y жанчыны, як кажуць, няма за што зачапiцца, Іван на хаду прыдумвае iншы козыр:

– Ох i хутка ж вы ходзiце.

Мы ледзьве дагналi вас. Напэyна, гiмнастыкай займаецеся? Вы yся такая спартыyная, iмклiвая.

Ну хто, скажыце, не адгукнецца на такiя камплiменты? Прычым Іван не мае пры гэтым нiякiх меркантыльных мэт. Для яго гэта – проста хобi, своеасаблiвы спартыyны iнтарэс. І, дарэчы, ён нiколi не апускаецца да пошласцi ды банальнасцi. Свае камплiменты раздае абдумана, узважана, беспамылкова вызнаючы, што каму можна сказаць.

Адной сiмпатычнай, iнтэлiгентнага выгляду незнаёмцы, з якой яны загаварылi на «вадапоi», Іван нечакана пачаy чытаць верш:

А грудь ее была кругла, —

Казалось, ранняя зима

Своим дыханьем намела

Два эти маленьких холма.

Жанчына сумелася, прыкметна заiрдзелася, але паглядзела на Івана yважлiва-зацiкаyле-на. А ягоны твар у гэты момант выпраменьваy такую добразычлiвасць, ззяy такой дабрынёй i шчырасцю, што жанчына толькi прыязна yсмiхнулася i, нiчога не сказаyшы, адышлася ад нас.

Але можна было не сумнявацца, што Івана яна запомнiла.

2

І раптам Іван апошнiмi днямi стаy некуды знiкаць. Максiм колькi разоy стукаyся y дзверы ягонага пакоя, але нiхто не адказваy. А yчора Максiм убачыy яго ля бювета з маладой сiмпатычнай незнаёмкай. Жанчына была невысокага росту, танклявая, апранутая y цёмна-сiнiя джынсы i лёгкую кофтачку, на якой ляжала перакiнутая цераз плячо раскошная iльняная каса. На выгляд жанчыне было гадоy трыццаць.

Яны аб нечым так ажыyлена гаварылi, што Максiм не стаy падыходзiць блiжэй, парушаць iхнюю iдылiю.

А вечарам Іван сам зайшоy да Максiма.

– На танцы збiраешся? – ён ужо быy пад гальштукам, у поyнай баявой амунiцыi.

– А што я там не бачыy? – пацiснуy плячыма Максiм.

– Дарма. Сёння y нас будзе граць папулярны y горадзе вакальна-iнструментальны ансамбль. Ён па чарзе абслугоyвае тутэйшыя санаторыi, i вось чарга дайшла i да нас.