Душа твая светлая

Пра гэты ансамбль Максiм чуy i y мiнулы раз, калi адпачываy у Жалезнаводску. Але тады яму цi не пашанцавала (чарга, вiдаць, не дайшла да iхняга санаторыя), цi то проста не меy неабходнай iнфармацыi. Так што на танцы пад жывую музыку ён так i не трапiy. Ды, па праyдзе кажучы, ён не дужа гэтым i цiкавiyся.

На гэты раз вырашыy усё ж паглядзець, што гэта за такi знакамiты ансамбль, на каторы аматары танцаy збягаюцца нават з суседнiх санаторыяy. Аднак на пытанне Івана: «Ну дык што, пойдзеш?» – адказаy няпэyна:

– Пагляджу.

Падумаю…

– Ну, думай, думай, – загадкава yсмiхнуyся Іван i, паправiyшы перад люстэркам гальштук, узяyся за ручку дзвярэй. – А я пайшоy.

Максiм усё яшчэ стаяy ля yвахода, са скептычнай усмешкай назiраючы за тым, што тварылася y зале.

Нарэшце хуткi танец скончыyся. Запараныя танцоры разышлiся па баках, i Максiм убачыy музыкаy. Іх было чацвёра, маладых, модна апранутых хлопцаy – два гiтарысты, клавiшнiк плюс ударнiк. Вось i yвесь ансамбль. Але гралi яны сапраyды зладжана, прафесiйна.

Непадалёку ад музыкаy стаяy i Іван са сваёй новай знаёмай. На гэты раз яна была апранута y прыгожую, крыху вышэй каленяy сукенку, а каса заплецена y акуратны вяночак. Ад таго яна здалася Максiму яшчэ маладзейшай i мiлейшай. Іван нешта ёй захоплена расказваy, але яна слухала няyважлiва i рассеяна разглядвала публiку.

Максiм падышоy да iх, павiтаyся з незнаёмкай, i яму падалося, што яна адказала яму з непрыхаванай радасцю.

– Ну што, ансамбль не расчараваy вас? – першым загаварыy Максiм.

– Нармальна, – адгукнулася незнаёмка. – Толькi людзей набiлася шмат.

– Цесна i душна, – выцiраючы насоyкай лоб, дадаy Іван.

Музыкi зайгралi белы вальс. І тут адбылося нечаканае: незнаёмка ступiла крок да Максiма i мiлым паклонам галавы запрасiла на танец.

Яны першымi выйшлi y круг i неяк адразу, нiбы даyно танцавалi разам, лёгка, з прыемнасцю закружылiся y рытме музыкi. Вальс, пры yсёй сваёй папулярнасцi i знешняй прастаце, мала хто yмеy танцаваць прыгожа. Максiму гэта yдавалася, асаблiва калi партнёрша аказвалася спрытнай.

Як вось гэтая незнаёмка. Яна iмгненна падстроiлася пад Максiма i, падпарадкоyваючыся кожнаму руху ягонай рукi на спiне, закружыла гарэзлiвай пушынкай, пластычна i грацыёзна. Краем вока Максiм бачыy, што iмi любуюцца, i гэта надавала яму яшчэ большага iмпэту.

Вальс скончыyся. Максiм, крыху задыханы i yзрушаны, з удзячнасцю пакланiyся партнёршы i пацалаваy руку.

– А ведаеце што? – сказала нечакана тая.